Get Adobe Flash player

Κεντρικό Μενού

διαβαστε σημερα


Τηλεοπτικοί Νοστράδαμοι

Ολα τ’ αλέθει ο καλός ο μύλος. Αλλά και ο κακός ο μύλος –της αμετροέπειας, της απαιδευσίας και της εκφοβιστικής ωμότητας– δεν πάει πίσω. Οι μυλόπετρές του είναι ικανές να συνθλίψουν τη μνήμη και την Ιστορία, αν αυτό βολεύει τις τρέχουσες σκοπιμότητες. Παράδειγμα ο αξιότιμος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. 


Η δημοκρατία ως πιστωτικό γεγονός

Οι αγορές ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά με την δημοκρατία. Όταν λέμε ποτέ, εννοούμε ποτέ. Στο βιβλίο του Μαρξ που αναφέρεται στο πραξικόπημα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, στην Γαλλία το 1851, παρουσιάζονται δύο αποσπάσματα από τον Economist εκείνης της περιόδου. Χαρακτηριστικά για το πώς οι αγορές έβλεπαν τόσο τις πολιτικές συγκρούσεις όσο και την πορεία προς το πραξικόπημα του Βοναπάρτη.


Κινδυνολογία εκτός ελέγχου

Χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα: Οι παρεμβάσεις των θεσμικών εταίρων και πιστωτών, οι απειλές του διοικητή της ΤτΕ Γ.Στουρνάρα ότι μειώνεται η ρευστότητα στην αγορά, οι κραυγές της κυβερνητικής εκπροσώπου ότι οι εκλογές σημαίνουν πιστωτικό γεγονός. Η πίεση προς τους βουλευτές να ψηφίσουν τον Στ. Δήμα γίνεται όλο και πιο ακραία...


Οι ιδέες είναι ισχυρότερες από τα νούμερα

«Behind this mask Mr Creedy there is an idea, and ideas are bulletproof»

Τα τελευταία λόγια του ήρωα V από την ταινία V for Vendetta λίγο πριν πεθάνει μαζί με ένα αυταρχικό καθεστώς.


Οι κατά συνείδησιν ασυνείδητοι...

Mε εντολή Σαμαρά θα έβγαινε η χώρα στις αγορές.Τζίφος.

·                         Με εντολή Σαμαρά θα εγένετο success story.Τζίφος.

·                         Με εντολή Σαμαρά δεν θα ελαμβάνοντο νέα μέτρα και θα κόβονταν μαχαίρι οι αυτοκτονίες. Τζίφος.


Πρόσω ολοταχώς για εκλογές...

Για εκλογές ετοιμάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς η βασική εκτίμηση που κάνει το ηγετικό επιτελείο μετά την επίσπευση της προεδρικής εκλογής είναι ότι δεν θα βρεθούν οι 180 βουλευτές, επομένως ανοίγει ο δρόμος για τη λαϊκή ετυμηγορία.
Η αξιωματική αντιπολίτευση εξέλαβε ως θετική εξέλιξη την ανακοίνωση της έναρξης της διαδικασίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και έδειξε να μην αιφνιδιάζεται, καθώς τη χαρακτήρισε «αναμενόμενη» και «καλοδεχούμενη». Ενδεικτική ήταν και η πρώτη αντίδραση του Αλέξη Τσίπρα ότι «η κυβέρνηση ανακοίνωσε ημερομηνία εκλογών».


Πώς φτάσαμε έως εδώ και η προσδοκία της 12ης ώρας

Την τρίτη κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταπιεί το μνημόνιο, καθώς οι δανειστές αρνούνται μέχρι στιγμής να δείξουν έλεος στις παρακλήσεις του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός έπαιξε τα ρέστα του και τώρα ελπίζει, στο πάρα πέντε, να πείσει τους Ευρωπαίους να δώσουν τη λύση στο αδιέξοδο όπως ο από μηχανής θεός στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες.


Σενάρια ειδικού σκοπού

Κλιμάκωση της προσπάθειας για σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας αναμένεται πριν από την τρίτη ψηφοφορία για την προεδρική εκλογή.


ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ;

Στην τοπική εφημερίδα της Καβάλας «Νέα Εγνατία», διαβάζω συνέντευξη των υπεύθυνων χειρουργών του Ιατρείου Μαστού που λειτουργεί στο νοσοκομείο της πόλης. Η ερώτηση της δημοσιογράφου είναι: «Πόσες γυναίκες διακόπτουν τον προληπτικό έλεγχο λόγω οικονομικών προβλημάτων;» και η απάντηση του χειρουργού λέει πολλά: «Δεν έχω δει τόσο αδυναμία διαγνώσεων....


ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΒΑΤΕΡΛΩ ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤ. ΔΗΜΑ

Η ΧΩΡΑ ΟΔΕΥΕΙ ΤΑΧΥΤΑΤΑ ΣΕ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Σε ψηφοφορία Βατερλώ για την συγκυβέρνηση και τον εκλεκτό της για την Προεδρία της Δημοκρατίας Σταύρο Δήμα εξελίχθηκε η σημερινή πρώτη ονομαστική ψηφοφορία για την εκλογή ΠτΔ(Προέδρου της Δημοκρατίας). 

Época

Θα είμαι εκεί...

Θα είμαι εκεί
στις πιο κρυφές διαδρομές σου...θα είμαι εκεί
Θα είμαι εκεί
μικρές ρωγμές απ' τις στιγμές σου, θα είμαι εκεί
Στην καθημερινότητα σου σκόνη απ' τα αστέρια στα μαλλιά σου...θα είμαι εκεί
Και ας λες πως θες να μ' αποφύγεις
στα αδιέξοδα που καταλήγεις...θα είμαι εκεί
Στα τόσα έξοδα του μήνα
λιμάνι μέσα στην Αθήνα...θα είμαι εκεί

Θα είμαι εκεί
αόρατος δε θα με βλέπεις...θα είμαι εκεί
Θα είμαι εκεί
στα ασήμαντα που παραβλέπεις...θα είμαι εκεί
Θα σ' αγκαλιάζω δίχως χέρια
φεγγάρι μεσ'τα μεσημέρια...θα είμαι εκεί...

Όταν θα βγαίνεις μ' άλλους τύπους

μεσ' της καρδούλας σου τους χτύπους...θα είμαι εκεί...

Το μονόγραμμα

 

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο


Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές 
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος 
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός 

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας 
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα 
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου...


Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

 

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ...

κι έρχεται κάποτε η στιγμή 
να ζήσεις τους φόβους σου 

θα παραλύσεις;

θ' αγωνιστείς;

θα νικηθείς; 
θα ξαναγελάσεις; 

«mavrosgatos»

ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

ολοι διαφορετικοι ολοι ισοι

οι επιλογές της erkyna

Συγχώρα με, αγάπη μου…

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…
Όλα μπορούσανε να γίνουνε
στον κόσμο αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες…
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου
αγαπημένη μου…

 

Εκείνη, με το διαφορετικό βλέμμα.

Ο πόνος, έχει τον τρόπο του να σε αλλάζει. Σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου. Κάπως έτσι λοιπόν, εκείνοι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες, πολύ θάνατο, συνεπώς και μοναξιά, χωρίς να το θέλουν, έγιναν πιο ανθεκτικοί από εμάς. Διαφορετικοί.
Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.

 

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝΟΥΣ…

Ανοίγω το μυαλό μου να βγάλει λέξεις μικρές και εύκολες. Με λίγα γράμματα. Αφαιρώ τους τόνους από επάνω τους. Άτονες και ελαφριές. Για να ταξιδέψουν ευκολότερα στις ακουστικές οδούς σου και στον λαβύρινθο του μυαλού σου. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι το αίμα μου να κυλάει στις φλέβες μου, γρήγορο και καυτό. Παίρνω λίγη από την κάψα του και ξεκινάω να αποσπώ τις λέξεις, μία-μία.

Ξεκινάω με την ‘αγαπη’. Στην στέλνω έτσι. Τρία φωνήεντα, δύο σύμφωνα. Ανισόρροπη η ίδια, ανισόρροποι και εμείς που την πιστεύουμε. 

 

Υπάρχουν κάτι έρωτες, που δεν τους αγγίζει ούτε ο Θεός

Υπάρχουν κάτι έρωτες, που δεν τους αγγίζει ούτε ο Θεός.

Δεν είναι ανεκπλήρωτοι, δεν είναι πλατωνικοί, δεν είναι παραμυθένιοι.

Είναι απλώς πραγματικοί, διαφορετικοί, απάτητοι, θεϊκοί.

Τους αναγνωρίζεις αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη, για να επιβεβαιώσεις αν έκρινες σωστά ή λάθος.

Ίσως γιατί ποτέ δεν είναι λάθος. Ίσως γιατί σ΄ αυτούς η σκέψη δε χωράει πουθενά.

 

όχι εδώ

να μην είναι κοντά, να είναι μακρυά

να μην ζει, να είναι νεκρή

να μην είναι έτσι, να ακολουθεί εντολές σεναρίου

να μην είναι αρκετό, να είναι παραπάνω
να μην είναι μ'αυτόν, να είναι με το Εγώ της...

 

Καλή σου νύχτα παραμύθι μου…

Κι εγώ τυλίχτηκα σ” αυτή την αγκαλιά στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά..

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα μέσα στα χείλια σου εγώ βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά τούτο το σώμα που διψά.. Βρέχει και στους καταυλισμούς χορεύουν τα παιδιά στάζει ο θεός στις προσευχές στο ντέφι στις καρδιές στα πόδια τα γυμνά..

 

επέστρεφε…

Σώπασε η ματιά στα βλέφαρα,
και εγώ εδώ ξανά να σου γράφω....
Όχι για να σε θυμηθώ,
μα γιατί το βιβλίο μου μένει άδειο,
και οι σελίδες του πολλές για εσένα.
Κάποτε στο είχα πει.....

 

... Ναυαγός εκ των προτέρων.

Ξεστολίζομαι. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα. Γυμνός μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν χώρεσα. Όμως έζησα. Και τον πέρασα, καδένα στον λαιμό. Με ένα σταυρό να μαρτυρά, ό,τι πόνεσα. Ό,τι έκλαψα.

Μπερδεμένα όλα, μέσα σε μια απλότητα στιγμών κυριολεκτικά, αμφίστομων. Που με όσα φωνήεντα, σύμφωνα κι αν γράψω, δεν γράφονται.

Μεταφέρθηκα παραπλεύρως.

Κι όσα κι αν έχω, λίγα φαίνονται.

Λιγόστεψαν ακόμη περισσότερο μετά από ‘κεινη την βροχή. Έμπασαν. Μάζεψαν. 

 

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής...

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι, 
μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές, 
όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

 

Μόνο γιατί μ' αγάπησες...

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου...

 

κόκκινο

μέσα στους δρόμους του μυαλού μου συνέχεια ταξιδεύεις …

τι είναι αυτό που αναζητάς,  ποτέ μου δεν κατάλαβα…

έχεις αρχίσει το σεργιάνι καιρό τώρα .

προσπαθείς να ανακαλύψεις κάθε τι που κρύβεται στις σκέψεις μου

δε θα ήταν πιο εύκολο να με ρωτήσεις; να σου δώσω οδηγίες…

 

χωροχρονικό συνεχές

Θα 'ρθουνε βράδια που δεν θα θέλεις να ξημερώσουν. Μέρες που θα πονάς από ευτυχία.

Τα πρωινά πάραθυρα θα μυρίζουν ήλιο αμέτρητο. Τα βράδια γιασεμί. Θα μοιάζουν οι μέρες όλες σαν βόλτα σε κανάλι της Βενετίας. Οι νύχτες σαν καλοκαιρινές πατημασιές στην Πλάκα. Και τα πρωινά, ω αυτά θα μοιάζουν σίγουρα στο Παρίσι της άνοιξης.!

 

Γιορτή…

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή
απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο…

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη…

 

Όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω,
Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω.
Όσο αγαπάω μένω πίσω.
Κι όλο μ' αφήνεις να σ'αφήσω.

Αγάπης φως της γης ταξίδια.
Μαύρα παράξενα παιχνίδια.
Στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω.
Το καλοκαίρι να μυρίσω.

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω,
Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω.

Όσο αγαπάω μένω πίσω.

Κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω, να σ' αφήσω, να σ' αφήσω...

...Θαύμα...

..κι όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου"

 

Γ. Σεφέρης, Les anges sont blancs, Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄

 

ΖΩΗ...


Sodade, που θα πει Cesaria…

Σαν σήμερα, πριν 3 χρόνια σίγησε πάντα μία από τις σπουδαιότερες φωνές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, αυτή της Σεζάρια Εβόρα. Είχε το προσωνύμιο «ξυπόλητη ντίβα» εξαιτίας της προτίμησής της στο να τραγουδά χωρίς να φορά τα παπούτσια της ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια που επικρατούσε στην πατρίδα της.


Άμποτε για τη βροχή

Εδώ δεν βρέχει
Μόνο κάτι θαμπά απογεύματα ξεδιψάνε τα βράδια μας,
Όταν ξεπροβάλλουν γυμνοσάλιαγκες κι οι σκαραβαίοι λένε τις ιστορίες τους


Γιατί οι γονείς πληγώνουν τόσο βαθιά;

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.

Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας . Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.


Δικαίωμα στην αγάπη…

…Η μόνη μου γαλήνη είναι ότι αυτό το δικαίωμα να σ’ αγαπώ μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής, δεν μπορεί να μου το αμφισβητήσει και να μου το αφαιρέσει κανείς. Σ’ αγαπώ.


Εκείνη, με το διαφορετικό βλέμμα.

Ο πόνος, έχει τον τρόπο του να σε αλλάζει. Σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου. Κάπως έτσι λοιπόν, εκείνοι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες, πολύ θάνατο, συνεπώς και μοναξιά, χωρίς να το θέλουν, έγιναν πιο ανθεκτικοί από εμάς. Διαφορετικοί.
Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.


Ένας πολύ γέρος κύριος με κάτι τεράστια φτερά

Από τι είναι φτιαγμένοι οι άγγελοι; Πόσοι άγγελοι χωρούν στο κεφάλι μιας καρφίτσας; Πώς θα ήταν να κουβεντιάζεις με έναν άγγελο; Μπορείς να τον αγγίξεις; Πώς αντιλαμβάνεται κανείς την παρουσία ενός αγγέλου; Είναι μερικά από τα ερωτήματα για αυτά τα μεγαλοπρεπή και μυστηριώδη πλάσματα που έχουν τροφοδοτήσει θρύλους και παραμύθια, και πυροδότησαν τη φαντασία των μεγάλων συγγραφέων.


Η επανεύρεση του νοήματος

Δημοκρατία σημαίνει αυτό που τελικά συνέβη σήμερα. Πρώτα και κύρια δημοκρατία σημαίνει ουσία. Απαραίτητος, ενδεχομένως κι απόλυτα απαραίτητος ο τύπος, αρκεί να την υπηρετεί και να μην την αποδιώχνει. Τύποις λοιπόν αν πέθαινε ο Νίκος Ρωμανός την ίδια δημοκρατία θα εξακολουθούσαμε να έχουμε. Προφανέστατα και δεν θα την είχαμε. Όπως άλλη δημοκρατία είχαμε πριν τη δολοφονία Γρηγορόπουλου κι άλλη μετά. Όπως ακόμη πιο προφανώς άλλη δημοκρατία είχαμε πριν την έλευση της τρόικας και των μνημονίων και εντελώς, μα εντελώς, μα εντελώς άλλη -και μάλιστα όχι μόνο ουσία αλλά και τύποις- μετά.


Κώστας Βάρναλης: 40 χρόνια από το θάνατο του ποιητή των «Μοιραίων»

Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από το θάνατο του ποιητή των «Μοιραίων», του Κ. Βάρναλη. Κι ενώ οι «Μοιραίοι» της γης δειλοί κι’ άβουλοι αντάμα αναρωτιούνται ακόμη «ποιος φταίει» για την άδικη μοίρα τους, οι στίχοι του ποιητή τραγικά επίκαιροι, περιγράφουν τη ζοφερή εικόνα του κόσμου μας: «Ω! τι μαύρα σκότη κ’ αίματα πηχτά! όλη η ανθρωπότητα κλαίει με βογγητά».


Συγχώρα με, αγάπη μου…

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…
Όλα μπορούσανε να γίνουνε
στον κόσμο αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες…
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου
αγαπημένη μου…


Υπάρχουν κάτι έρωτες, που δεν τους αγγίζει ούτε ο Θεός

Υπάρχουν κάτι έρωτες, που δεν τους αγγίζει ούτε ο Θεός.

Δεν είναι ανεκπλήρωτοι, δεν είναι πλατωνικοί, δεν είναι παραμυθένιοι.

Είναι απλώς πραγματικοί, διαφορετικοί, απάτητοι, θεϊκοί.

Τους αναγνωρίζεις αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη, για να επιβεβαιώσεις αν έκρινες σωστά ή λάθος.

Ίσως γιατί ποτέ δεν είναι λάθος. Ίσως γιατί σ΄ αυτούς η σκέψη δε χωράει πουθενά.

RADIO LIVE

Online Επισκέπτες

Έχουμε 4 επισκέπτες συνδεδεμένους

εχουμε πολεμο ...!

αυλή

 
Ξέρεις τι θα ‘θελα πιο πολύ
απ’όλα ρε ‘συ;
Να είχαμε μια αυλή μικρή
να βγαίναμε στις αϋπνίες,
να κοιτούσαμε
λίγο τον ουρανό,
να φυσούσε λίγο,
να ερχόταν καμιά γάτα
να κλαψούριζε,
να μύριζαν και τα λεμόνια
στο δέντρο.
 
Να ‘παιρνε μια ανάσα το κεφάλι μας.

Πρόγνωση Καιρού