Get Adobe Flash player

Κεντρικό Μενού

διαβαστε σημερα


ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ. ΕΚΛΟΓΕΣ 'Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

Ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης (26/11) η συνάντηση της κυβερνητικής αποστολής στο Παρίσι με την τρόικα.

Η πορεία των διαπραγματεύσεων δεν ήταν η αναμενόμενη για την κυβέρνηση, η οποία στάθηκε πρόθυμη να παραδώσει γη και ύδωρ στους δανειστες προκειμένου να εξασφαλίσει την αναγκαία''ανάσα'' για την παραμονή της στην εξουσία.


Αξίζει τον κόπο;

Θέλω πάρα πολύ να πέσει ο σαμαράς. Πρόκειται για εντελώς ανίκανο, που ακριβώς επειδή γνωρίζει την ανικανότητα και την ενοχή του, γίνεται αδίστακτος δικτάτορας προκειμένου να γαντζωθεί στην εξουσία. Όσο πιο σύντομα ξεκουμπιστεί λοιπόν τόσο το καλύτερο. Είναι όχι μόνο διεφθαρμένος αλλά πηγή διαφθοράς.


ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΥΡΩΠΗ

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που έπληξε τον αναπτυγμένο κόσμο το 2007-2008, αποτέλεσε μια δομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και χτύπησε με μεγαλύτερη διάρκεια και σε μεγαλύτερο βάθος, την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην ήπειρό μας, η οικονομική κρίση εμφανίστηκε με διάφορα πρόσωπα, αποδεικνύοντας έτσι τον πολύπλευρο χαρακτήρα της.


Αυτοαμνηστεύονται και για το έγκλημα της ΕΡΤ

Με τροπολογία 17 σελίδων σε νομοσχέδιο του υπουργείου παιδείας που κατατέθηκε το βράδυ της Δευτέρας από τον Γκίκα Χαρδούβελη, τον Ανδρέα Λοβέρδο κ.ά. (στο πρωτότυπο) η κυβέρνηση επιδίδεται στο αγαπημένο της χόμπι, αυτό της αυτοαμνήστευσης των αυτουργών των οικονομικών εγκλημάτων από το κλείσιμο της ΕΡΤ. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα ζητήματα που αντιμετωπίζονται σκανδαλωδώς.


ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ: ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΚΟΣΜΟΠΛΗΜΜΥΡΑ ΔΕΚΑΔΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ

ΕΝΩΤΙΚΟ - ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΜΙΚΡΟΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ


Η Ιστορία είναι από τη φύση της ανατρεπτική

«Σε όλο μου το έργο θέλησα να ασχοληθώ με τους άσημους, τους φτωχούς, τους καταφρονεμένους»

Ο Σπύρος Ι. Ασδραχάς συζητάει

με τον Βαγγέλη Καραμανωλάκη και την Άννα Ματθαίου


Ξουλίδου: Μου έδωσαν 3 εκατ. για να ψηφίσω για Πρόεδρο

Η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Σταυρούλα Ξουλίδου, κατήγγειλε πως στέλεχος της ΝΔ της πρότεινε 3 εκατ. ευρώ για να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

«Γαλάζιο στέλεχος μου πρότεινε χρηματικό ποσό για να ψηφίσω Πρόεδρο της Δημοκρατίας» ...


Οι ειδήσεις που αξίζει να διαβάσετε σήμερα Σε τίτλους

1. Όλα δείχνουν Μνημόνιο. Σε δηλώσεις τους μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος και ο υπ. Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης επιβεβαίωσαν ότι υπάρχει πιθανότητα παράτασης του Μνημονίου την οποία απέδωσαν σε «τεχνικούς λόγους». Την ίδια ώρα, το υπ. Οικονομικών της χώρας επιβεβαιώνει ότι οι δανειστές αδιαφορούν για το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα....


ΤΥΠΟΣ (ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΟΣ;)...

Το παλιό πεθαίνει (πληρώνοντας τις αμαρτίες του και το καινούργιο έρχεται (φέρνοντας ενίοτε χειρότερες). Η «Ελευθεροτυπία» ψυχορραγεί. Τη δολοφόνησε, εν μέσω κρίσης, η εκδότριά της, η κυρία Μάνια Τεγοπούλουκαθώς και η δύναμη της αδράνειας μιας εφημερίδας που είχε ταυτισθεί τα τελευταία χρόνια με τον εκσυγχρονισμό κι όλες τις διάδοχες παρενδύσεις του.


ΦΥΛΑΚΗ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ!

Άγρια απόλαυση θα αισθάνθηκαν όλοι οι Πορτογάλοι, όταν είδαν να οδηγείται ως κρατούμενος στα μπουντρούμια της Ασφάλειας στη Λισαβόνα και να περνάει δύο νύχτες εκεί ο άνθρωπος που έβαλε τη χώρα τους υπό μνημονιακό ζυγό, προκαλώντας οικονομική δυστυχία σε όλο τον πορτογαλικό λαό - ο πρώην πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες


“ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ”

Την περασμένη Παρασκευή συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από το θάνατο του«σκοτεινού συνωμότη» της ελληνικής ποίησης, του Μιχάλη Κατσαρού.

Αυτή η ασυμβίβαστη μορφή, ο μαχητής της ΕΠΟΝ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στις μάχες του Δεκέμβρη, ο αεροπόρος στο αλβανικό μέτωπο, ο δεσμώτης των «Ες – Ες» στο κολαστήριο Χατζηκώστα, μας είχε προειδοποιήσει ποιητικά πολύ νωρίς:

Época

Τα μπλουζ της άγριας νιότης

Σεργιάνι μες στις γειτονιές
Που έπαιζες παιδάκι
Κυνηγητό με τις σκιές
Όσων χαθήκαν μες στο χθες
Ζητώντας μιαν Ιθάκη

Ένας σπουργίτης στη βροχή
Της ερημιάς ιππότης

Να τραγουδάει κάθε πρωί

Τα μπλουζ της άγριας νιότης…

Το μονόγραμμα

 

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο


Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές 
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος 
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός 

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας 
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα 
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου...


Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

 

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ...

κι έρχεται κάποτε η στιγμή 
να ζήσεις τους φόβους σου 

θα παραλύσεις;

θ' αγωνιστείς;

θα νικηθείς; 
θα ξαναγελάσεις; 

«mavrosgatos»

ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

ολοι διαφορετικοι ολοι ισοι

οι επιλογές της erkyna

Μόνο γιατί μ' αγάπησες...

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου...

 

Καλή σου νύχτα παραμύθι μου…

Κι εγώ τυλίχτηκα σ” αυτή την αγκαλιά στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά..

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα μέσα στα χείλια σου εγώ βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά τούτο το σώμα που διψά.. Βρέχει και στους καταυλισμούς χορεύουν τα παιδιά στάζει ο θεός στις προσευχές στο ντέφι στις καρδιές στα πόδια τα γυμνά..

 

κόκκινο

μέσα στους δρόμους του μυαλού μου συνέχεια ταξιδεύεις …

τι είναι αυτό που αναζητάς,  ποτέ μου δεν κατάλαβα…

έχεις αρχίσει το σεργιάνι καιρό τώρα .

προσπαθείς να ανακαλύψεις κάθε τι που κρύβεται στις σκέψεις μου

δε θα ήταν πιο εύκολο να με ρωτήσεις; να σου δώσω οδηγίες…

 

επέστρεφε…

Σώπασε η ματιά στα βλέφαρα,
και εγώ εδώ ξανά να σου γράφω....
Όχι για να σε θυμηθώ,
μα γιατί το βιβλίο μου μένει άδειο,
και οι σελίδες του πολλές για εσένα.
Κάποτε στο είχα πει.....

 

... Ναυαγός εκ των προτέρων.

Ξεστολίζομαι. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα. Γυμνός μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν χώρεσα. Όμως έζησα. Και τον πέρασα, καδένα στον λαιμό. Με ένα σταυρό να μαρτυρά, ό,τι πόνεσα. Ό,τι έκλαψα.

Μπερδεμένα όλα, μέσα σε μια απλότητα στιγμών κυριολεκτικά, αμφίστομων. Που με όσα φωνήεντα, σύμφωνα κι αν γράψω, δεν γράφονται.

Μεταφέρθηκα παραπλεύρως.

Κι όσα κι αν έχω, λίγα φαίνονται.

Λιγόστεψαν ακόμη περισσότερο μετά από ‘κεινη την βροχή. Έμπασαν. Μάζεψαν. 

 

Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου…

Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου.
Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι ένα ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη.
Ένα ψαροκάικο δίχως ρότα.
Που πάμε καπετάνιο; Με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι.
Όπου πάνε τα κύματα λέω επίσημα εγώ...

 

Η Ώρα...

Είναι η ώρα… κάποτε όλα τελειώνουν…

Η Έρκυνα δεν υπάρχει πια… σαν ποτάμι… η Έρκυνα έφυγε… η ψυχή της συνάντησε τ’αστέρια… Σαν Ερκυνία πια, κάποια στιγμή αν η ψυχή της αντέξει, θα σας συναντήσει στο χρόνο…

Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας…

Ήταν όμορφα…

 

e-erkyna

 

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΔΩ, ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ...

Ας μείνουμε εδώ, στη βροχή.
Όπως ένας άντρας και μια γυναίκα που αγαπιούνται. Βλέπω στα κατακόρυφα νερά ρούχα να στροβιλίζονται, δόντια ακίνδυνα να αστράφτουν, μάτια να μη βλέπουν τίποτα. Γιατί υπάρχουν πράγματα που είναι αιώνια. Παρότι γήινα. Το βρόχινο νερό, ας πούμε, η πέτρα που κουβαλάει ο άνθρωπος, η δόξα που αποθέτει στην κόμη μας ο έρωτας.

 

χωροχρονικό συνεχές

Θα 'ρθουνε βράδια που δεν θα θέλεις να ξημερώσουν. Μέρες που θα πονάς από ευτυχία.

Τα πρωινά πάραθυρα θα μυρίζουν ήλιο αμέτρητο. Τα βράδια γιασεμί. Θα μοιάζουν οι μέρες όλες σαν βόλτα σε κανάλι της Βενετίας. Οι νύχτες σαν καλοκαιρινές πατημασιές στην Πλάκα. Και τα πρωινά, ω αυτά θα μοιάζουν σίγουρα στο Παρίσι της άνοιξης.!

 

Γιορτή…

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή
απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο…

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη…

 

Ερκυνίες!!!!!!!!!!!!

Εμείς….

Αρωγοί!!!!

 

Το φάντασμα της αξόδευτης Αγάπης

Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει.

Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου.

Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. 

 

ξεθωριασμένα λόγια…

Φαντασιώσεις διαβάζω σ΄ ένα ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζει τον ιδρώτα του στο ανοιχτό μου τζάμι

ένα φιλί αθάνατο νερό στην γλώσσα μου κρατώ τις ώρες  που σμίγει ο χρόνος μου με τον δικό σου χρόνο

Προσμένω κρατώντας  τα μάτια μου κλειστά σφίγγω έναν μυρωμένο άνεμο ανάμεσα

στα πληγωμένα στήθη μου κι αφουγκράζομαι τους ήχους της παρουσίας σου στα δροσερά σεντόνια...

 

Σε θέλω

Είναι τα μάτια σου που κλείνεις και τρομάζω
είναι που μέσα σου σαν χρώμα ξεθωριάζω
είναι που θέλω το κορμί σου και διστάζω
μη φύγει τ' όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω

Είν' η κορδέλα σου που φέρνει το άρωμά σου
αυτή που μάζευες τις νύχτες τα μαλλιά σου

νύχτες που σ' έπινα στα bar της αγκαλιάς σου

σήκω ξημέρωσε θ' αργήσεις στην δουλειά σου.

...Θαύμα...

..κι όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου"

 

Γ. Σεφέρης, Les anges sont blancs, Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄

 

ΖΩΗ...


... "Η μικρή μας ιστορία"

Θέλω να χορέψω ένα χορο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε πατωματα λεκιασμένα με ρετσίνα. Περνάω στην επίθεση με ένα χορό πιστόλι
που έχει στη θαλάμη του μια σφαίρα όλη κι όλη.. Θέλω να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο χορο θανάτου..


... Ναυαγός εκ των προτέρων.

Ξεστολίζομαι. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα. Γυμνός μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν χώρεσα. Όμως έζησα. Και τον πέρασα, καδένα στον λαιμό. Με ένα σταυρό να μαρτυρά, ό,τι πόνεσα. Ό,τι έκλαψα.

Μπερδεμένα όλα, μέσα σε μια απλότητα στιγμών κυριολεκτικά, αμφίστομων. Που με όσα φωνήεντα, σύμφωνα κι αν γράψω, δεν γράφονται.

Μεταφέρθηκα παραπλεύρως.

Κι όσα κι αν έχω, λίγα φαίνονται.

Λιγόστεψαν ακόμη περισσότερο μετά από ‘κεινη την βροχή. Έμπασαν. Μάζεψαν. 


Άντε και γαμήσου Facebook

Ένα πρώτο πολύ εύλογο ερώτημα είναι το εξής: γιατί να θέλει κανείς να εξακολουθήσει να είναι μέλος ενός οργανισμού που τον διώχνει και ξαναδιώχνει και ξαναδιώχνει;


ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΣΚΙΕΣ

Φυλλοβόλα απογεύματα σε δρόμους στενούς.

Το φως δεν ακούμπησε από τότε που τα απέναντι μπαλκόνια ενώθηκαν σε σκέπαστρο.

Στα πεζοδρόμια με τις στραβές πλάκες από τις ρίζες παλιών μεγάλων δέντρων που κόπηκαν

οι βιτρίνες άδειασαν, οι λαμπτήρες σπασμένοι.

Ελάχιστοι οι περαστικοί, προσπαθούν να περνούν απαρατήρητοι.


Από την ίδια όχθη του ποταμού

Πριν τρεις μέρες μου τηλεφώνησε ένας παλιός γνώριμος από την Δράμα. Χρειάστηκα αρκετή ώρα να τον καταλάβω, μιας κι η επαφή μας είχε χαθεί πριν δυο περίπου δεκαετίες. Από το άγχος της φωνής του καταλάβαινα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και συμφωνήσαμε ένα ραντεβού για την επόμενη ημέρα.


επέστρεφε…

Σώπασε η ματιά στα βλέφαρα,
και εγώ εδώ ξανά να σου γράφω....
Όχι για να σε θυμηθώ,
μα γιατί το βιβλίο μου μένει άδειο,
και οι σελίδες του πολλές για εσένα.
Κάποτε στο είχα πει.....


Καλή σου νύχτα παραμύθι μου…

Κι εγώ τυλίχτηκα σ” αυτή την αγκαλιά στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά..

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα μέσα στα χείλια σου εγώ βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά τούτο το σώμα που διψά.. Βρέχει και στους καταυλισμούς χορεύουν τα παιδιά στάζει ο θεός στις προσευχές στο ντέφι στις καρδιές στα πόδια τα γυμνά..


κόκκινο

μέσα στους δρόμους του μυαλού μου συνέχεια ταξιδεύεις …

τι είναι αυτό που αναζητάς,  ποτέ μου δεν κατάλαβα…

έχεις αρχίσει το σεργιάνι καιρό τώρα .

προσπαθείς να ανακαλύψεις κάθε τι που κρύβεται στις σκέψεις μου

δε θα ήταν πιο εύκολο να με ρωτήσεις; να σου δώσω οδηγίες…


Μετανάστευση.

Θέλω να πετάξω. Αλήθεια το λέω! Θέλω να βρεθώ κοντά στον ήλιο. Ανάμεσα στα σύννεφα. Δίπλα στα πουλιά. Να ξαπλώνω στα δέντρα. Να μιλάω στα τζιτζίκια. Να φύγω μακρυά θέλω. Να κάνω στάσεις, σε μέρη άγνωστα, και να ξαναφεύγω πάλι. Κι όλα αυτά που με κρατάνε πίσω; Κλωστές είναι. Δεμένη με κλωστές είμαι, που στο μυαλό μου φαντάζουν αλυσίδες. Δεν χρειάζεται ούτε ψαλίδι. Ένα τσικ κι έφυγες. Ξέφυγες. 


Μόνο γιατί μ' αγάπησες...

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου...


Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ

Στο παλιό μου (νοικιασμένο) σπίτι είχα κήπο. Συχνά τις νύχτες του θέρους και του χειμώνα στις σκιές των δένδρων, τραγούδια ανέβαζαν παραστάσεις και ζωγραφιές έλεγαν ιστορίες. Στο σημερινό (νοικιασμένο) σπίτι μου δεν έχω κήπο, έχω πιλοτή. Ορισμένες βραδιές, όμως, έρχονται επίσκεψη τα δένδρα και οι σκιές τους. Κάνουν τους στύλους της πιλοτής κίονες παιγνιώδεις και τ’ αραγμένα αυτοκίνητα ιστορίες απ’ όσα έχουν δει τα μάτια τους στους δρόμους του κόσμου.


της ζωής μου το τρένο

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί...

RADIO LIVE

Online Επισκέπτες

Έχουμε 9 επισκέπτες συνδεδεμένους

εχουμε πολεμο ...!

αυλή

 
Ξέρεις τι θα ‘θελα πιο πολύ
απ’όλα ρε ‘συ;
Να είχαμε μια αυλή μικρή
να βγαίναμε στις αϋπνίες,
να κοιτούσαμε
λίγο τον ουρανό,
να φυσούσε λίγο,
να ερχόταν καμιά γάτα
να κλαψούριζε,
να μύριζαν και τα λεμόνια
στο δέντρο.
 
Να ‘παιρνε μια ανάσα το κεφάλι μας.

Πρόγνωση Καιρού