Get Adobe Flash player

Κεντρικό Μενού

e-erkyna: ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

διαβαστε σημερα


EΝΕΚΡΙΝΑΝ ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΜΝΗΜΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΦΑΠΑΞ ΑΠΟ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ – ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΞΠΡΕΣΣ!

Την ίδια στιγμή που η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πανηγυρίζει για μια πανάκριβη έξοδο στις αγορές, ως «σύμβολο» της μετα-μνημονίου εποχής, η πραγματικότητα που προσπαθούν να αποκρύψουν από την ελληνική κοινωνία καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια.


ΑΝ Η ΜΕΡΚΕΛ ΕΒΛΕΠΕ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

Έχετε δει τη θεία από το Σικάγο; Ποιος να το έλεγε ότι το χάλι μας είναι τέτοιο και τόσο, που να ζούμε -και κάποιοι να απολαμβάνουν με ξεχειλωμένα χαμόγελα- την επίσκεψη της θείας από το Βερολίνο. Η οποία ήρθε με όλα τα παραφερνάλια της πλούσιας και φιλάνθρωπης κυρίας, μοίρασε επαίνους στον Σαμαρά και τους ομοίους του, μίλησε για τα καλά της επιχειρηματικότητας σε νέους και παλιούς επιχειρηματίες...


Η Αγκελα τον Σαμάρωσε…

Και τελικά η βόμβα έσκασε και μάλιστα την μέρα που ήταν εδώ η πολύ καλή τους φίλη Αγκελα Μέρκελ.


Η επιστροφή της Κοκκινοσκουφίτσας: η Αριστερά σε κρίσιμους καιρούς

συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου

Με αφετηρία το πρόσφατο βιβλίο του, μιλάει για τις «βαριές σκουριές της Αριστεράς», τον εκσυγχρονισμό, την πολιτισμική Αριστερά, την τεχνολογία, τον ΣΥΡΙΖΑ


Ιχναϊν μπιντελούγκεν

Aυτό που συγκράτησα από την ομιλία της κυρίας Μέρκελ κατά την πρόσφατη επίσκεψη της στην Αθήνα είναι το εξής: «Αρχ φτόνλαντεν χλούρφσπ ντιε ιχ όγκλφσοτεν στουντ βόλτενφιούρ ντέκαπιτασιόν ντερ μπέζολτ ζβεκ καπιτουλασιόν. Ιγκερ γκάντερέγκεν βάρουμ βάρουμ γκάμπατισγκουπατουσχεν. Ζιγκ.


ΚΟΥΝΕΒΑ, ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ, ΞΥΔΑΚΗΣ, ΡΟΜΠΟΛΗΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΜΕ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, οι πρυτάνεις του ΑΠΘ, Γιάννης Μυλόπουλος και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Τριαντάφυλλος Αλμπάνης, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, Σάββας Ρομπόλης, η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου και οι δημοσιογράφοι Στέλιος Κούλογλου και Νίκος Ξυδάκης βρίσκονται ανάμεσα στους 15 υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ...


Κουτσούμπας γαβ-γαβ

Αφού με πάααααρα πολύ προσεκτικό τρόπο, μη σκιστεί κανένα κομματικό καλτσόν, πήρε αποστάσεις από τα τσογλάνια της Κανέλλη, ο Δημήτρης Κουτσούμπας το γύρισε προχτές το φύλλο. Και μιλώντας στην αστική -πολύ αστική όμως- Καθημερινή, χαρακτήρισε τον Τσίπρα σκυλάκι. Και μάλιστα όχι σκυλάκι ό,τι να 'ναι, αλλά του καναπέ. 


Όχι άλλη επιμήκυνση!

Νόμιζα πως είχαμε ξεμπλέξει με την αμφιλεγόμενη έννοια της επιμήκυνσης του χρέους, που μας ταλάνισε προ τετραετίας. Η επανεμφάνισή της στην επικαιρότητα με έβαλε στον πειρασμό να ανασύρω ένα σχετικό πικάντικο κείμενό μου.


Παγιδευμένοι στην ιστορία

Από το περιοδικό "Λεύγα"
Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. 


Στην καρδιά του σκότους

Δυο βδομάδες μετά, το θέμα της πρώτης μας σελίδας είναι ο βασανισμός και η δολοφονία του Ίλια Καρέλι. Η άγρια δολοφονία και ο άγριος βασανισμός του. Τα όσα μεσολάβησαν (το τέταρτο μνημόνιο που το είπανε πολυνομοσχέδιο, το γάλα που το είπανε «φρέσκο», το «επεισόδιο Μπαλτάκου», η έξοδος στις αγορές), εκτός του ότι δεν είναι διόλου άσχετα με το θέμα μας, δεν μπορούν και δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχάσουμε ένα από τα μεγαλύτερα στίγματα για το ελληνικό κράτος της μεταπολίτευσης. 

Τελευταίος χορός

Ανακατεύω τον ουρανό, την μέρα, τη νύχτα
Χορεύω με τον άνεμο, με τη βροχή
Λίγο αγάπη, μια σταγόνα μέλι
Και χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω
Και μέσα στο θόρυβο, τρέχω και φοβάμαι
Είναι η σειρά μου;
Έρχεται ο πόνος...

Μέσα σε ολόκληρο το Παρίσι, με εγκαταλείπω

Και πετώ μακριά, πετώ, πετώ, πετώ, πετώ…

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ...

 

Tango Santa Maria

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ...

κι έρχεται κάποτε η στιγμή 
να ζήσεις τους φόβους σου 

θα παραλύσεις;

θ' αγωνιστείς;

θα νικηθείς; 
θα ξαναγελάσεις; 

«mavrosgatos»

ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

ολοι διαφορετικοι ολοι ισοι

οι επιλογές της erkyna

Δεν είναι τίγρεις

Η οίηση του να συμπληρώνεις τα πάντα με λέξεις.
Κι όλες αυτές οι ατέλειωτες φορές που δεν χρειάζεται.

 

Γοργόνες

Σήμερα σκεφτόμουνα γοργόνες. Κάποιοι τις λένε σειρήνες. Έχουνε τη χάρη δελφινιού αλλά είναι γυναίκες. Όταν αναστενάζουν ακούγονται τραγούδια του βυθού. Είναι ανυπότακτες και είναι όμορφες σαν άστρο. Κάποιοι λένε ότι είναι και μοχθηρές, τις βρίζουνε: μυρίζουν ψαρίλα, λέει, αλλά μάλλον αυτούς δεν τους ζύγωσαν ποτέ γοργόνες. 

 

Ένα παραμύθι για τη νύχτα

Κάποτε μπήκε μέσα της - πλανήθηκε στη γεύση και τη μυρωδιά της, κολύμπησε στα στήθη της και πάλεψε αντρίκια με τα μαλλιά και τα φιλιά της. ύστερα βγήκε κι έφυγε. κάποτε ανακάλυψε πως κάτι δικό του είχε χάσει μέσα της, κάτι πολύτιμο, που χωρίς αυτό δεν μπορούσε να ζήσει. κι επέστρεψε. και κάθε βράδυ πια μπαίνει μέσα της και ψάχνει να το βρει.

 

Επαψες να μετράς τις μέρες...

ΣΚΕΨΟΥ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ... 

Εκείνη τη θολή γραμμή μεταξύ των αβύσσων, την αόριστη μάζα της ελπίδας που σαν το όνειρο ταξίδεψε με τον ζεστό άνεμο της εγκατάλειψης φέρνοντας πίσω αρρώστιες βαριές και σιωπηλές απαντήσεις…Σκέψου τις πυρετικές ώρες του ισχνού απογεύματος στο περιστύλιο, εκείνες τις νυσταλέες φιγούρες των περιοίκων που σαν φαντάσματα περιτριγύριζαν τις ξεχασμένες αυλές των σπιτιών με τις ρημαγμένες στέγες και τα ξεχαρβαλωμένα παράθυρα…

 

Μπήκα στην ποίηση

Dominique Aguessy

Μπήκα στην ποίηση
Όπως μπαίνουν σε μία αντιπαράθεση
Κόντρα στους κύκλους της υποτέλειας
Στην υπερεκλεπτυσμένη καταπίεση
Σύγχρονη και από τα μέσα κατευθυνόμενη
Που η κυρίαρχη σκέψη ασκεί

 

βουτιά

καμιά φορά, η πραγματικότητα χτυπάει ύπουλα. δεν σου έχει δώσει κανένα σήμα. νομίζεις ότι μπορείς να επιπλεύσεις για λίγο ακόμα στον ωκεανό του χρόνου, αγκαλιά με τη σανίδα που φωνάζεις σωτηρία, και ξαφνικά πλαφ, ένα μεγάλο κύμα ρεαλισμού σε φουντάρει στα βαθιά. αγωνίζεσαι να ξανανέβεις εκεί που υπάρχει αέρας, αλλά η αντικειμενική θεώρηση των πάντων έχει παγώσει την επιφάνεια της ζωής και δεν παίρνεις ανάσα. 

 

πόση εγκατάλειψη…

φορτωμένοι με μια ανάσα,μεγαλύτερη απ’ το μπόι τους, ανύποπτοι και καθόλου σημαντικοί, χαμογελάνε και φεύγουν μια μέρα, χωρίς ανέμους ευνοϊκούς…

αρκούμενοι σε ενορχηστρώσεις, αποχωρούν μέσα από αυτές…

εξάλλου ένα ατέλειωτο φευγιό η ζωή μας, όσο κι αν ένας σπάγκος επιμένει να μας κρατάει στο χώμα, ο χαρταετός μας σκαλώνει αιωρούμενος ανάμεσα σε τάσεις υψηλές, επιβεβαιώνοντας ξανά την πάλη και πάλι και ξανά, πόση εγκατάλειψη κουβαλάει κανείς πάνω του…

 

....μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι….

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου....

 

There is a light that never goes out

Τα βράδια της άνοιξης πίνω κόκκινο κρασί. Κρατάω γερά το μπουκάλι, βγάζω τον φελλό με τα δόντια σε στυλ αμερικάνικου γουέστερν, πίνω κατευθείαν απ’ το στόμιο, με κατατρέχουν τα γεγονότα και το ηλεκτρονικό ολόγραμμα του Άδωνη, η απαίσια τσιρίδα μου πληγώνει τα αυτιά και ο σκύλος με κοιτάει με συμπόνοια. 

 

Η πόλη θα μ'ακολουθεί

Όσο κι αν προσπαθήσω δε θα φτάσω στο Σκιαθίτη Παπαδιαμάντη, μου κόβεται η ανάσα…


Με λιγώνει η τσίκνα από τα βλάχικα της Βάρης, με τρομοκρατούν οι παραμορφωμένες μουσικές των σκυλάδικων, με αποδιώχνουν οι ηχηρές σιωπές των παρισταμένων… 

 

La vie quotidienne (μικρή επιστροφή)

Μίλα μου, έλεγε, κι ήταν σαν να την άγγιζε

Μίλα μου, παρακαλούσε, κι ήταν εντελώς παραδομένη

όπως παραδίνεται από μόνο του το σώμα σ’ ένα τοπίο πρωτόγονης ομορφιάς...

 

ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

Φεύγω, είπε. Με εισιτήριο χωρίς επιστροφή... Για Αγγλία.

Κι ένας ζεστός αέρας, λίβας, σήκωνε άμμο από την άσφαλτο και την έριχνε στα μάτια της. Κι ας έκανε ψοφόκρυο, Γενάρη μήνα.

Έψαξα αμήχανα στις τσέπες μου. Άδειες ήταν, δεν είχα να της δείξω τίποτα. Έτσι σώπασα.

 

με τα δόντια

Ανηφόριζα την πλαγιά, σέρνοντας αργά τα βήματά μου. Ακόμη και τα μάτια μου είχαν κάτι το νωχελικό, καθώς ακουμπούσαν πότε δεξιά και πότε αριστερά στη διαδρομή προς την όχι και τόσο μακρινή κορυφή. Κάποτε στην Αστυπάλαια ένα παρόμοιο συναίσθημα. Ήταν νωρίς το απόγευμα σε ένα καφενείο. Τα πόδια ξυπόλυτα πάνω στο δροσερό τσιμέντο, ένας καφές γλυκός – για μένα που δεν πίνω τα γλυκά – και ένα αεράκι απίθανο. 

 

Δεν Είμαι Άλλος

Πίσω απ’ το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο τανγκό
Και μήτε στ’ όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ’ ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός...

άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος

κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός…

 

RADIO LIVE

ΔΕΥΤΕΡΟ!

Διαδικτυακά!

..

...Μα να θέλεις να με σώσεις
να έρθεις να μ’ αποτελειώσεις
Φίλησέ με ποθώ να πεθάνω
γλύτωσε με από αυτό τον χορό...

εργασια..ανεργια..επιβιωση..


14 Απριλίου 1942: Η πρώτη απεργία στη σκλαβωμένη Ευρώπη

Μία από τις μεγαλύτερες στιγμές στην ιστορία του Πανευρωπαϊκού Εργατικού Κινήματος, η πρώτη απεργία στη σκλαβωμένη Ευρώπη του 1942, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία των «τριατατικών» εργαζόμενων στα ταχυδρομεία - τηλεγραφεία - τηλεφωνεία, στην Αθήνα της Κατοχής, και επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, ξυπνά μέσα από μία τιμητική εκδήλωση.


Δεν είναι τίγρεις

Η οίηση του να συμπληρώνεις τα πάντα με λέξεις.
Κι όλες αυτές οι ατέλειωτες φορές που δεν χρειάζεται.


Δυο κανονικές μέρες

Η Τετάρτη 9η Απριλίου 2014 θα καταγραφεί για την ενδιαφέρουσα σημειολογία της. Ήταν μέρα απεργίας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αν και τίποτε ουσιώδες δεν διατάραξε τη ρουτίνα ούτε του ενός ούτε του άλλου. Λιγοστές απουσίες, λιγοστοί απεργοί, αν και η απεργιακή συγκέντρωση κινήθηκε αρκετά πάνω από τα όρια του αξιοπρεπούς. Τα ΜΜΕ απήργησαν την προηγουμένη....


Θυσία

«Αναπτυξιακά σχέδια» πάνω στις φωλιές της Καρέτα - Καρέτα


Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους (Μια Παραβολή)

«Ξέρεις πως γίνονται μυρμηγκομαχίες;»

Ήταν ο Τηλέμαχος που με ρωτούσε.

Σήκωσα τα μάτια από το βιβλίο. Ζεστός ήλιος, ανοιξιάτικος, κι απέναντι η θάλασσα. Ήταν πολύ πιο λαμπερά εκεί έξω.

«Ξέρεις;» με ρώτησε ξανά.


ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ

Μια ζωή άμυνα έπαιζα. Οπισθοφυλακή. Καμιά πρωτοβουλία στο γήπεδο, μόνο έτρεχα λαχανιασμένος πίσω από τους αντίπαλους. Είχαν αυτοί τον πρώτο λόγο. Κι ήταν συχνά πιο γρήγοροι από μένα κι όπως περνούσαν σαν αέρας δίπλα μου, έμοιαζα κάπως σαν να κυνηγώ ανεμόμυλους. Έμοιαζε τόσο ρομαντική η προσπάθειά μου τότε, τόσο μάταιη! 


Στο λυκόφως της επισφάλειας

Η Άννα κοντεύει τα σαράντα. Ευγενής, καλλιεργημένη, συγκροτημένη, με λόγο εστιασμένο και ακριβή. Απόφοιτος φιλολογίας, παιδί δημοσίων υπαλλήλων, τυπικό παιδί της ελληνικής μεσαίας τάξης. Για δεκαπέντε χρόνια ήταν κατώτερο και μεσαίο στέλεχος καλλιτεχνικών οργανισμών, οργάνωνε παραγωγές, φρόντιζε δημόσιες σχέσεις, έγραφε, συντόνιζε, δούλευε ακαταπαύστως με όρεξη αυξανόμενη, με αγάπη για τη δουλειά της. 


Το ναυάγιο των Αντικυθήρων: H ανακάλυψη

«Σαν σήμερα, την Μεγάλη Τρίτη του 1900, ο καπετάνιος Δημήτριος Κοντός (προπάππους μου) από την Σύμη, ανακάλυψε με το πλήρωμα του το περίφημο Ναυάγιο των Αντικυθήρων»


Φαντασμαγορία

Κόκκινο Φεγγάρι: Με τα μάτια στον ουρανό οι λάτρεις των αστεριών

Το «ματωμένο φεγγάρι» που έγινε ορατό στην Βόρεια και Νότια Αμερική και στον Ειρηνικό κατά την ολική έκλειψη του δίσκου της Σελήνης το βράδυ της Τρίτης κράτησε καρφωμένα πάνω του τα βλέμματα των όσων εραστών του ουρανού.

Online Επισκέπτες

Έχουμε 17 επισκέπτες συνδεδεμένους

εχουμε πολεμο ...!

αυλή

 
Ξέρεις τι θα ‘θελα πιο πολύ
απ’όλα ρε ‘συ;
Να είχαμε μια αυλή μικρή
να βγαίναμε στις αϋπνίες,
να κοιτούσαμε
λίγο τον ουρανό,
να φυσούσε λίγο,
να ερχόταν καμιά γάτα
να κλαψούριζε,
να μύριζαν και τα λεμόνια
στο δέντρο.
 
Να ‘παιρνε μια ανάσα το κεφάλι μας.

Πρόγνωση Καιρού