Get Adobe Flash player

Κεντρικό Μενού

διαβαστε σημερα


180: O λαός δεν δικαιούται δια να αποφασίζει...

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα... η δημοκρατία!


ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΥΡΩΠΗ

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που έπληξε τον αναπτυγμένο κόσμο το 2007-2008, αποτέλεσε μια δομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και χτύπησε με μεγαλύτερη διάρκεια και σε μεγαλύτερο βάθος, την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην ήπειρό μας, η οικονομική κρίση εμφανίστηκε με διάφορα πρόσωπα, αποδεικνύοντας έτσι τον πολύπλευρο χαρακτήρα της.


Αυτοαμνηστεύονται και για το έγκλημα της ΕΡΤ

Με τροπολογία 17 σελίδων σε νομοσχέδιο του υπουργείου παιδείας που κατατέθηκε το βράδυ της Δευτέρας από τον Γκίκα Χαρδούβελη, τον Ανδρέα Λοβέρδο κ.ά. (στο πρωτότυπο) η κυβέρνηση επιδίδεται στο αγαπημένο της χόμπι, αυτό της αυτοαμνήστευσης των αυτουργών των οικονομικών εγκλημάτων από το κλείσιμο της ΕΡΤ. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα ζητήματα που αντιμετωπίζονται σκανδαλωδώς.


Η Ιστορία είναι από τη φύση της ανατρεπτική

«Σε όλο μου το έργο θέλησα να ασχοληθώ με τους άσημους, τους φτωχούς, τους καταφρονεμένους»

Ο Σπύρος Ι. Ασδραχάς συζητάει

με τον Βαγγέλη Καραμανωλάκη και την Άννα Ματθαίου


ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…

Επειδή στην Ελλάδα προσπαθούν να μας πείσουν ξαφνικά ότι πρόωρες εθνικές εκλογές κάνουν μόνο κάτι απολίτιστες φυλές του Αμαζονίου, άντε το πολύ κάτι Μποτσουάνες και Ζιμπάμπουε, πάρετε να έχετε απολίτιστους:

Ολλανδία, 23 Απριλίου 2012


Νέες περικοπές και νέοι φόροι για να μην έρθει η… ανάλγητη τρόικα

Οι παλινωδίες της κυβέρνησης με την τρόικα θα μπορούσαν να τιτλοφορούνται κι ως εξής: «Ζητείται φύλλο συκής για την απόκρυψη ενός νέου γύρου εξοντωτικής, αντιλαϊκής πολιτικής»! Μάλιστα, αυτή η εξοντωτική αντιλαϊκή πολιτική δεν αποτελεί πιθανολογούμενο σενάριο ή σκοτεινό σχέδιο που εξυφαίνουν άγνωστα κέντρα εις βάρος μας. 


Ξουλίδου: Μου έδωσαν 3 εκατ. για να ψηφίσω για Πρόεδρο

Η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Σταυρούλα Ξουλίδου, κατήγγειλε πως στέλεχος της ΝΔ της πρότεινε 3 εκατ. ευρώ για να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

«Γαλάζιο στέλεχος μου πρότεινε χρηματικό ποσό για να ψηφίσω Πρόεδρο της Δημοκρατίας» ...


Πυρ, γυνή και …Αλβανοί

‘’ Για μια γυναίκα το μακελειό στον Πειραιά‘’. Αυτός ήταν ο τίτλος μιας πρωτοσέλιδης (και κεντρικής) δημοσίευσης στο in.gr στις 24/11 αναφορικά με το πρόσφατο φονικό επεισόδιο σε νυχτερινό κέντρο στον Πειραιά.


ΤΥΠΟΣ (ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΟΣ;)...

Το παλιό πεθαίνει (πληρώνοντας τις αμαρτίες του και το καινούργιο έρχεται (φέρνοντας ενίοτε χειρότερες). Η «Ελευθεροτυπία» ψυχορραγεί. Τη δολοφόνησε, εν μέσω κρίσης, η εκδότριά της, η κυρία Μάνια Τεγοπούλουκαθώς και η δύναμη της αδράνειας μιας εφημερίδας που είχε ταυτισθεί τα τελευταία χρόνια με τον εκσυγχρονισμό κι όλες τις διάδοχες παρενδύσεις του.


ΦΥΛΑΚΗ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ!

Άγρια απόλαυση θα αισθάνθηκαν όλοι οι Πορτογάλοι, όταν είδαν να οδηγείται ως κρατούμενος στα μπουντρούμια της Ασφάλειας στη Λισαβόνα και να περνάει δύο νύχτες εκεί ο άνθρωπος που έβαλε τη χώρα τους υπό μνημονιακό ζυγό, προκαλώντας οικονομική δυστυχία σε όλο τον πορτογαλικό λαό - ο πρώην πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες


“ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ”

Την περασμένη Παρασκευή συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από το θάνατο του«σκοτεινού συνωμότη» της ελληνικής ποίησης, του Μιχάλη Κατσαρού.

Αυτή η ασυμβίβαστη μορφή, ο μαχητής της ΕΠΟΝ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στις μάχες του Δεκέμβρη, ο αεροπόρος στο αλβανικό μέτωπο, ο δεσμώτης των «Ες – Ες» στο κολαστήριο Χατζηκώστα, μας είχε προειδοποιήσει ποιητικά πολύ νωρίς:

Época

Τα μπλουζ της άγριας νιότης

Σεργιάνι μες στις γειτονιές
Που έπαιζες παιδάκι
Κυνηγητό με τις σκιές
Όσων χαθήκαν μες στο χθες
Ζητώντας μιαν Ιθάκη

Ένας σπουργίτης στη βροχή
Της ερημιάς ιππότης

Να τραγουδάει κάθε πρωί

Τα μπλουζ της άγριας νιότης…

Το μονόγραμμα

 

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο


Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές 
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος 
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός 

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας 
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα 
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου...


Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

 

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ...

κι έρχεται κάποτε η στιγμή 
να ζήσεις τους φόβους σου 

θα παραλύσεις;

θ' αγωνιστείς;

θα νικηθείς; 
θα ξαναγελάσεις; 

«mavrosgatos»

ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

ολοι διαφορετικοι ολοι ισοι

Κι ήσουν τόσο πειστικός..

Σε πίστεψα…και τώρα….

….Η φωνή σου γνώριμος ήχος

μες το απόγευμα

γλυκιά συνοδεία

οργάνων της αναγέννησης

με κάνει να βάζω χρώματα παντού

ακόμα και σ΄ αυτή την ασπρόμαυρη σελίδα

που συνήθισα να γράφουμε μαζί

 

Κείνο το βράδυ

με είχες διδάξει τι σημαίνει θάνατος

κι ήσουν τόσο πειστικός

που μεταχειρίστηκες τη ζωή

για να μου το μεταδώσεις.

Και ΄γώ με κείνο το χαμόγελο που ταλεγε όλα

σ΄ ευχαριστούσα που μ΄ έκανες

να νοιώθω ακόμα και το τέλος μου….

 

meidanis

This content has been locked. You can no longer post any comment.

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΛΑΙ ΜΟΥ...

Αν είσαι πλάι μου μπορώ
το φόβο να νικήσω
τον κόσμο ν’ αγαπήσω
κι ίσως ν’ αγαπηθώ

Αν είσαι πλάι μου μπορώ
να μ’ αντιμετωπίσω
τη μοίρα μου να ορίσω
να μεταμορφωθώ

Μόνος μου πώς να πορευτώ
και πού να επιστρέψω

χωρίς εσένα είμαι μισός

κι ίσως να μην αντέξω

...Θαύμα...

..κι όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου"

 

Γ. Σεφέρης, Les anges sont blancs, Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄

 

ΖΩΗ...


... "Η μικρή μας ιστορία"

Θέλω να χορέψω ένα χορο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε πατωματα λεκιασμένα με ρετσίνα. Περνάω στην επίθεση με ένα χορό πιστόλι
που έχει στη θαλάμη του μια σφαίρα όλη κι όλη.. Θέλω να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο χορο θανάτου..


... Ναυαγός εκ των προτέρων.

Ξεστολίζομαι. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα. Γυμνός μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν χώρεσα. Όμως έζησα. Και τον πέρασα, καδένα στον λαιμό. Με ένα σταυρό να μαρτυρά, ό,τι πόνεσα. Ό,τι έκλαψα.

Μπερδεμένα όλα, μέσα σε μια απλότητα στιγμών κυριολεκτικά, αμφίστομων. Που με όσα φωνήεντα, σύμφωνα κι αν γράψω, δεν γράφονται.

Μεταφέρθηκα παραπλεύρως.

Κι όσα κι αν έχω, λίγα φαίνονται.

Λιγόστεψαν ακόμη περισσότερο μετά από ‘κεινη την βροχή. Έμπασαν. Μάζεψαν. 


ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΣΚΙΕΣ

Φυλλοβόλα απογεύματα σε δρόμους στενούς.

Το φως δεν ακούμπησε από τότε που τα απέναντι μπαλκόνια ενώθηκαν σε σκέπαστρο.

Στα πεζοδρόμια με τις στραβές πλάκες από τις ρίζες παλιών μεγάλων δέντρων που κόπηκαν

οι βιτρίνες άδειασαν, οι λαμπτήρες σπασμένοι.

Ελάχιστοι οι περαστικοί, προσπαθούν να περνούν απαρατήρητοι.


Για τις εξεγέρσεις και άλλα πράγματα χαμένα

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις

και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω
.


επέστρεφε…

Σώπασε η ματιά στα βλέφαρα,
και εγώ εδώ ξανά να σου γράφω....
Όχι για να σε θυμηθώ,
μα γιατί το βιβλίο μου μένει άδειο,
και οι σελίδες του πολλές για εσένα.
Κάποτε στο είχα πει.....


κόκκινο

μέσα στους δρόμους του μυαλού μου συνέχεια ταξιδεύεις …

τι είναι αυτό που αναζητάς,  ποτέ μου δεν κατάλαβα…

έχεις αρχίσει το σεργιάνι καιρό τώρα .

προσπαθείς να ανακαλύψεις κάθε τι που κρύβεται στις σκέψεις μου

δε θα ήταν πιο εύκολο να με ρωτήσεις; να σου δώσω οδηγίες…


Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ

Στο παλιό μου (νοικιασμένο) σπίτι είχα κήπο. Συχνά τις νύχτες του θέρους και του χειμώνα στις σκιές των δένδρων, τραγούδια ανέβαζαν παραστάσεις και ζωγραφιές έλεγαν ιστορίες. Στο σημερινό (νοικιασμένο) σπίτι μου δεν έχω κήπο, έχω πιλοτή. Ορισμένες βραδιές, όμως, έρχονται επίσκεψη τα δένδρα και οι σκιές τους. Κάνουν τους στύλους της πιλοτής κίονες παιγνιώδεις και τ’ αραγμένα αυτοκίνητα ιστορίες απ’ όσα έχουν δει τα μάτια τους στους δρόμους του κόσμου.


Οι άνθρωποι της επιφάνειας και του βυθού: Μια αλληγορική ιστορία

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα καράβι που αρμένιζε περήφανο και καμαρωτό. Είχε άνδρες και γυναίκες, νέους και γέρους, αγόρια και κορίτσια. Όταν «έπιανε» λιμάνι, άφηνε και έπαιρνε κόσμο, πωλούσε, αλλά και αγόραζε πραμάτειες. Όσοι έμεναν στις πολιτείες μάθαιναν στους αυτόχθονες τις αξίες, τα ιδεώδη και τον πολιτισμό του καραβιού. Εκείνοι που επιβιβάζονταν συνεισέφεραν με τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους στην ανάπτυξη του αφηγήματος της κοινωνικής ζωής και μετείχαν στη συγγραφή της ιστορίας.


της ζωής μου το τρένο

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί...


χωροχρονικό συνεχές

Θα 'ρθουνε βράδια που δεν θα θέλεις να ξημερώσουν. Μέρες που θα πονάς από ευτυχία.

Τα πρωινά πάραθυρα θα μυρίζουν ήλιο αμέτρητο. Τα βράδια γιασεμί. Θα μοιάζουν οι μέρες όλες σαν βόλτα σε κανάλι της Βενετίας. Οι νύχτες σαν καλοκαιρινές πατημασιές στην Πλάκα. Και τα πρωινά, ω αυτά θα μοιάζουν σίγουρα στο Παρίσι της άνοιξης.!

RADIO LIVE

Online Επισκέπτες

Έχουμε 13 επισκέπτες συνδεδεμένους

εχουμε πολεμο ...!

αυλή

 
Ξέρεις τι θα ‘θελα πιο πολύ
απ’όλα ρε ‘συ;
Να είχαμε μια αυλή μικρή
να βγαίναμε στις αϋπνίες,
να κοιτούσαμε
λίγο τον ουρανό,
να φυσούσε λίγο,
να ερχόταν καμιά γάτα
να κλαψούριζε,
να μύριζαν και τα λεμόνια
στο δέντρο.
 
Να ‘παιρνε μια ανάσα το κεφάλι μας.

Πρόγνωση Καιρού