Get Adobe Flash player

Κεντρικό Μενού

διαβαστε σημερα


«Στάσου...μόρια»! Ο Μητσικώστας σατιρίζει τη λοβέρδειο θεωρία περί δωρεάν παιδείας (απολαυστικό βίντεο)

Οπως είναι γνωστό, ο Ανδρέας Λοβέρδος τάζει μόρια αντί για διορισμούς στους εκπαιδευτικούς. Ο Γιώργος Μητσικώστας δεν θα μπορούσε να αφήσει... ασατίριστη την καινοφανή θεωρία... 

τού υπουργού για το τί σημαίνει δωρεάν παιδεία. 


Βρήκα τον τρόπο για να σωθεί η Ελλάδα

Επειδή είμαι πατριώτης και λατρεύω την Ελλάδα, το μυαλό μου δεν σταματάει να αναζητεί τρόπους, για να βγει η χώρα μας από το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο. Μετά από πολλή σκέψη, βρήκα την ιδανική λύση:


Εξωχώριος σωτήρ

Το «Δρυός πεσούσης» το απεχθανόμουν ανέκαθεν, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιον ακροδεξιό, φαύλο, απεχθή (ή όλα αυτά μαζί). Επειδή όμως, σ’ αυτές τις σελίδες τα γράφαμε πολύ πριν πέσει η –ο Θεός να την κάνει– «δρυς» που ακούει στ’ όνομα Καρατζαφέρης και επειδή, άλλωστε, δεν έχουμε να «ξυλευθούμε», αξίζουν, νομίζω, δυο λόγια για το θέμα.


Ή εμείς ή αυτοί;

Στα «Νέα» του περασμένου Σαββάτου, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Παύλος Τσίμας υποστηρίζει την άποψη πως η ήδη εκτυλισσόμενη εκλογική στρατηγική των κυβερνητικών κομμάτων, στη βάση του «τέλους του Μνημονίου», είναι αποτυχημένη στο μέτρο που περιέχει ένα χοντρό «κατασκευαστικό» λάθος. Με τα λόγια του, «[ε]ίναι λάθος στρατηγική, γιατί ερμηνεύει λάθος τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, τις αιτίες, τις πηγές και τα όριά της. 


Η Ιστορία είναι από τη φύση της ανατρεπτική

«Σε όλο μου το έργο θέλησα να ασχοληθώ με τους άσημους, τους φτωχούς, τους καταφρονεμένους»

Ο Σπύρος Ι. Ασδραχάς συζητάει

με τον Βαγγέλη Καραμανωλάκη και την Άννα Ματθαίου


Μικρές, μεγάλες και λάθος προσδοκίες

Η αγωνία της ανέχειας, η έλλειψη προοπτικής, το πληγωμένο αίσθημα δικαίου, η ελπίδα για κάτι καλύτερο: Δεν είναι ένας ο λόγος που φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο, κοντά στην αυτοδυναμία -όπως δεν είναι ένα και το βίωμα της κρίσης που συνδέεται μ' αυτή την πρωτιά.


ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…

Επειδή στην Ελλάδα προσπαθούν να μας πείσουν ξαφνικά ότι πρόωρες εθνικές εκλογές κάνουν μόνο κάτι απολίτιστες φυλές του Αμαζονίου, άντε το πολύ κάτι Μποτσουάνες και Ζιμπάμπουε, πάρετε να έχετε απολίτιστους:

Ολλανδία, 23 Απριλίου 2012


Νέες περικοπές και νέοι φόροι για να μην έρθει η… ανάλγητη τρόικα

Οι παλινωδίες της κυβέρνησης με την τρόικα θα μπορούσαν να τιτλοφορούνται κι ως εξής: «Ζητείται φύλλο συκής για την απόκρυψη ενός νέου γύρου εξοντωτικής, αντιλαϊκής πολιτικής»! Μάλιστα, αυτή η εξοντωτική αντιλαϊκή πολιτική δεν αποτελεί πιθανολογούμενο σενάριο ή σκοτεινό σχέδιο που εξυφαίνουν άγνωστα κέντρα εις βάρος μας. 


Τηλε…διάψευση

Θέλω να σας καλέσω να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή εις μνήμην της διαπραγματευτικής τακτικής της κυβέρνησης, του success story, της εσπευσμένης εξόδου στις αγορές, του συναινετικού τέλους των μνημονίων.


Το Βήμα πηδάει από το πλοίο

Έντονη κριτική στην κυβέρνηση αλλά και προσωπικά στον Αντώνη Σαμαρά εξαπολύει το Βήμα της Κυριακής με το κεντρικό του ρεπορτάζ για τις πολιτικές εξελίξεις, όπως αυτές διαμορφώθηκαν με την άτακτη υποχώρηση για την ένταξη του ΕΝΦΙΑ στη ρύθμιση των 100 δόσεων, την παραίτηση του βουλευτή Ανδρέα Ψυχάρη και το ψαλίδισμα των αρμοδιοτήτων του Γκίκα Χαρδούβελη στην φορολογική πολιτική. 


Το Μνημόνιο είναι ευτυχία διά τους πλουσίους

Τόπος για τον Πάγκαλο είναι οι πλούσιοι κάτοικοι της Ελλάδας, αυτούς υπηρέτησε στη μακροχρόνια καριέρα του, αυτούς γνωρίζει, γι' αυτούς νοιάζεται.

Época

Τα μπλουζ της άγριας νιότης

Σεργιάνι μες στις γειτονιές
Που έπαιζες παιδάκι
Κυνηγητό με τις σκιές
Όσων χαθήκαν μες στο χθες
Ζητώντας μιαν Ιθάκη

Ένας σπουργίτης στη βροχή
Της ερημιάς ιππότης

Να τραγουδάει κάθε πρωί

Τα μπλουζ της άγριας νιότης…

Το μονόγραμμα

 

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο


Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές 
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος 
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός 

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας 
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα 
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου...


Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

 

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ...

κι έρχεται κάποτε η στιγμή 
να ζήσεις τους φόβους σου 

θα παραλύσεις;

θ' αγωνιστείς;

θα νικηθείς; 
θα ξαναγελάσεις; 

«mavrosgatos»

ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

ολοι διαφορετικοι ολοι ισοι

οι επιλογές της erkyna

ξεθωριασμένα λόγια…

Φαντασιώσεις διαβάζω σ΄ ένα ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζει τον ιδρώτα του στο ανοιχτό μου τζάμι

ένα φιλί αθάνατο νερό στην γλώσσα μου κρατώ τις ώρες  που σμίγει ο χρόνος μου με τον δικό σου χρόνο

Προσμένω κρατώντας  τα μάτια μου κλειστά σφίγγω έναν μυρωμένο άνεμο ανάμεσα

στα πληγωμένα στήθη μου κι αφουγκράζομαι τους ήχους της παρουσίας σου στα δροσερά σεντόνια...

 

Το Νησί των Συναισθημάτων

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.

 

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

 

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

 

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσωΉθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

 

Είπα δεν μπορεί να είναι αλήθεια...

...δεν μπορεί αν συμβαίνει να χάνονται έτσι δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν... δεν είναι δυνατόν να σβηστούν όσα περάσαμε σαν τις λέξεις στην άμμο που της σβήνει τ' αγέρι ή ένα επιπόλαιο κύμα μοιραία και βάναυσα... σαν να ήταν άυλο το μελάνι που γράφαμε στης ψυχής τα κατάβαθα τα όσα ζήσαμε... 

 

Και εσύ εκεί...

....πάντα στο όμορφο βαθύ μπλε της νύχτας

κι εγώ εκεί πάντα να στοχάζομαι στην ίδια στάση, 
μ 'ένα τσιγάρο ,να αφήνω το μυαλό μου να μετρά 
κλωστές νοσταλγίας...

 

Θα 'ρθει καιρός

Θα 'ρθει καιρός
που θ' αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία....

 

πικέ κουβέρτα

Κάθε πρωί, υπάρχουν κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου, ίσως δευτερόλεπτα, μπορεί να συμπληρώνουν και λεπτά, που το μυαλό σου είναι κάπου ανάμεσα στο κενό και την πραγματικότητα. Είναι κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου, ίσως δευτερόλεπτα, μπορεί να συμπληρώνουν και λεπτά που δεν θυμάσαι. 

 

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Στα σκοτάδια της αλήθειας
αναδύθηκε η σκιά του φόβου.
Κοίταξα το ομοίωμα μου
κι ένας παλιάτσος γέλασε.
"Δεν υπάρχω;" ρώτησε το ξύλινο πόδι
τη φιμέ βιτρίνα.
Ονειρεύτηκα...

 

η δική μας η άνοιξη....

Ήταν ανάθρεμμα του Σεπτέμβρη η δική μας η άνοιξη.... τότε που το καλοκαίρι προσπερνούσε αδιάφορα τις πρώιμες σταγόνες της βροχής αφήνοντας τον ήλιο του να στεγνώσει τις επιπόλαιες θάλασσες που σπέρναν τ' αδύναμα σύννεφα... 

 

der Flug

μερικές φορές βγαίνω στο μπαλκόνι
κι έχω την αίσθηση ότι αν ανέβω στο κάγκελο
και σπρώξω αρκετά δυνατά με τα πόδια
θα μπορέσω να πετάξω
τόσο έντονο είναι το βούισμα που νιώθω μέσα στο στήθος.

 

… Σαν αντικλείδι μαγικό πολύτιμο σαν την πορφύρα..

Ξένος και με σκυμμένους ώμους περνούσες έξω από το αντίσκηνο που είχα χρόνια τώρα στον κήπο μου στημένο για να ρεμβάζω και από τα μίζερα να ξεφεύγω… Πότε φύλαγες τις ώρες που έλειπα κι έριχνες κλεφτές ματιές στα φυλλοκάρδια μου και πότε άναβες το τσιγάρο σου και πεζούλιαζες στο φράχτη με τις λιακάδες. Και στις δυο περιπτώσεις εγώ το ήξερα ! 

 

Δεν μπορούμε.

Του Αυγούστου το φεγγάρι απόψε κατέβηκε στα πόδια τα δικά μας.
Τόση είναι η αγάπη μας που απόρησε.
Να δει πως αγαπούν οι άνθρωποι χωρίς όρια.
Μας κοίταξε βαθιά στα μάτια.
Και είδε μέσα μας να λείπει ο ένας από τον άλλον.
Μελαγχόλησε...

 

Μια φορά κι έναν καιρό

Μια φορά κι έναν καιρό,
στο σκοτάδι των ονείρων
σε ονειρεύτηκα .
Στο σκοτάδι της αυταπάτης
η οποία εκδηλώνεται
την ώρα που το όνειρο
στο όνειρο κλειδώνεται

 

ΕΜΒΡΥΟ ΦΩΣ

Εσένα την άπιαστη κερήθρα που βαθιά της σάπισαν οι αισθήσεις
Και βαθιά της άπλωσαν οι ορίζοντες ανάποδα δέντρα σ’ εποχές

καρπού  
Σε πήρα από τα ψιθυρίσματα του χορταριού
Με μαγικά φυσήματα σε σκόρπισα πάχνη και ψέμα σ’ ό,τι κρατάμε

κι ό,τι απομένει  
Αυτό το πρωί που καταργεί το αλλοτινό κι αυριανό του όνειρο με

αστραφτερούς κόμπους ιλίγγων

 

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΛΑΙ ΜΟΥ...

Αν είσαι πλάι μου μπορώ
το φόβο να νικήσω
τον κόσμο ν’ αγαπήσω
κι ίσως ν’ αγαπηθώ

Αν είσαι πλάι μου μπορώ
να μ’ αντιμετωπίσω
τη μοίρα μου να ορίσω
να μεταμορφωθώ

Μόνος μου πώς να πορευτώ
και πού να επιστρέψω

χωρίς εσένα είμαι μισός

κι ίσως να μην αντέξω

...Θαύμα...

..κι όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου"

 

Γ. Σεφέρης, Les anges sont blancs, Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄

 

ΖΩΗ...


"Η τελευταία μαύρη γάτα" - Ένα αλληγορικό πολιτικό παραμύθι

«Σας τα λέω όλα αυτά γιατί εδώ στο νησί μας, όπως κι αλλού, οι γάτες ξεχνάνε, οι άνθρωποι ξεχνάνε και η τρέλα δεν θέλει πολύ να φουντώσει πάλι φτου ξανά κι απ' την αρχή…»
Μια παράσταση για παιδιά και…για όσους αισθάνονται παιδιά!


... Ναυαγός εκ των προτέρων.

Ξεστολίζομαι. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα. Γυμνός μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν χώρεσα. Όμως έζησα. Και τον πέρασα, καδένα στον λαιμό. Με ένα σταυρό να μαρτυρά, ό,τι πόνεσα. Ό,τι έκλαψα.

Μπερδεμένα όλα, μέσα σε μια απλότητα στιγμών κυριολεκτικά, αμφίστομων. Που με όσα φωνήεντα, σύμφωνα κι αν γράψω, δεν γράφονται.

Μεταφέρθηκα παραπλεύρως.

Κι όσα κι αν έχω, λίγα φαίνονται.

Λιγόστεψαν ακόμη περισσότερο μετά από ‘κεινη την βροχή. Έμπασαν. Μάζεψαν. 


Για τις εξεγέρσεις και άλλα πράγματα χαμένα

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις

και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω
.


επέστρεφε…

Σώπασε η ματιά στα βλέφαρα,
και εγώ εδώ ξανά να σου γράφω....
Όχι για να σε θυμηθώ,
μα γιατί το βιβλίο μου μένει άδειο,
και οι σελίδες του πολλές για εσένα.
Κάποτε στο είχα πει.....


Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ

Στο παλιό μου (νοικιασμένο) σπίτι είχα κήπο. Συχνά τις νύχτες του θέρους και του χειμώνα στις σκιές των δένδρων, τραγούδια ανέβαζαν παραστάσεις και ζωγραφιές έλεγαν ιστορίες. Στο σημερινό (νοικιασμένο) σπίτι μου δεν έχω κήπο, έχω πιλοτή. Ορισμένες βραδιές, όμως, έρχονται επίσκεψη τα δένδρα και οι σκιές τους. Κάνουν τους στύλους της πιλοτής κίονες παιγνιώδεις και τ’ αραγμένα αυτοκίνητα ιστορίες απ’ όσα έχουν δει τα μάτια τους στους δρόμους του κόσμου.


Οι άνθρωποι της επιφάνειας και του βυθού: Μια αλληγορική ιστορία

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα καράβι που αρμένιζε περήφανο και καμαρωτό. Είχε άνδρες και γυναίκες, νέους και γέρους, αγόρια και κορίτσια. Όταν «έπιανε» λιμάνι, άφηνε και έπαιρνε κόσμο, πωλούσε, αλλά και αγόραζε πραμάτειες. Όσοι έμεναν στις πολιτείες μάθαιναν στους αυτόχθονες τις αξίες, τα ιδεώδη και τον πολιτισμό του καραβιού. Εκείνοι που επιβιβάζονταν συνεισέφεραν με τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους στην ανάπτυξη του αφηγήματος της κοινωνικής ζωής και μετείχαν στη συγγραφή της ιστορίας.


της ζωής μου το τρένο

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί...


χωροχρονικό συνεχές

Θα 'ρθουνε βράδια που δεν θα θέλεις να ξημερώσουν. Μέρες που θα πονάς από ευτυχία.

Τα πρωινά πάραθυρα θα μυρίζουν ήλιο αμέτρητο. Τα βράδια γιασεμί. Θα μοιάζουν οι μέρες όλες σαν βόλτα σε κανάλι της Βενετίας. Οι νύχτες σαν καλοκαιρινές πατημασιές στην Πλάκα. Και τα πρωινά, ω αυτά θα μοιάζουν σίγουρα στο Παρίσι της άνοιξης.!

RADIO LIVE

Online Επισκέπτες

Έχουμε 10 επισκέπτες συνδεδεμένους

εχουμε πολεμο ...!

αυλή

 
Ξέρεις τι θα ‘θελα πιο πολύ
απ’όλα ρε ‘συ;
Να είχαμε μια αυλή μικρή
να βγαίναμε στις αϋπνίες,
να κοιτούσαμε
λίγο τον ουρανό,
να φυσούσε λίγο,
να ερχόταν καμιά γάτα
να κλαψούριζε,
να μύριζαν και τα λεμόνια
στο δέντρο.
 
Να ‘παιρνε μια ανάσα το κεφάλι μας.

Πρόγνωση Καιρού