Get Adobe Flash player

Κεντρικό Μενού

e-erkyna: ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

διαβαστε σημερα


EΝΕΚΡΙΝΑΝ ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΜΝΗΜΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΦΑΠΑΞ ΑΠΟ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ – ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΞΠΡΕΣΣ!

Την ίδια στιγμή που η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πανηγυρίζει για μια πανάκριβη έξοδο στις αγορές, ως «σύμβολο» της μετα-μνημονίου εποχής, η πραγματικότητα που προσπαθούν να αποκρύψουν από την ελληνική κοινωνία καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια.


ΑΝ Η ΜΕΡΚΕΛ ΕΒΛΕΠΕ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

Έχετε δει τη θεία από το Σικάγο; Ποιος να το έλεγε ότι το χάλι μας είναι τέτοιο και τόσο, που να ζούμε -και κάποιοι να απολαμβάνουν με ξεχειλωμένα χαμόγελα- την επίσκεψη της θείας από το Βερολίνο. Η οποία ήρθε με όλα τα παραφερνάλια της πλούσιας και φιλάνθρωπης κυρίας, μοίρασε επαίνους στον Σαμαρά και τους ομοίους του, μίλησε για τα καλά της επιχειρηματικότητας σε νέους και παλιούς επιχειρηματίες...


Η Αγκελα τον Σαμάρωσε…

Και τελικά η βόμβα έσκασε και μάλιστα την μέρα που ήταν εδώ η πολύ καλή τους φίλη Αγκελα Μέρκελ.


Η επιστροφή της Κοκκινοσκουφίτσας: η Αριστερά σε κρίσιμους καιρούς

συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου

Με αφετηρία το πρόσφατο βιβλίο του, μιλάει για τις «βαριές σκουριές της Αριστεράς», τον εκσυγχρονισμό, την πολιτισμική Αριστερά, την τεχνολογία, τον ΣΥΡΙΖΑ


Ιχναϊν μπιντελούγκεν

Aυτό που συγκράτησα από την ομιλία της κυρίας Μέρκελ κατά την πρόσφατη επίσκεψη της στην Αθήνα είναι το εξής: «Αρχ φτόνλαντεν χλούρφσπ ντιε ιχ όγκλφσοτεν στουντ βόλτενφιούρ ντέκαπιτασιόν ντερ μπέζολτ ζβεκ καπιτουλασιόν. Ιγκερ γκάντερέγκεν βάρουμ βάρουμ γκάμπατισγκουπατουσχεν. Ζιγκ.


ΚΟΥΝΕΒΑ, ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ, ΞΥΔΑΚΗΣ, ΡΟΜΠΟΛΗΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΜΕ ΣΥΡΙΖΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, οι πρυτάνεις του ΑΠΘ, Γιάννης Μυλόπουλος και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Τριαντάφυλλος Αλμπάνης, ο διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, Σάββας Ρομπόλης, η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου και οι δημοσιογράφοι Στέλιος Κούλογλου και Νίκος Ξυδάκης βρίσκονται ανάμεσα στους 15 υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ...


Κουτσούμπας γαβ-γαβ

Αφού με πάααααρα πολύ προσεκτικό τρόπο, μη σκιστεί κανένα κομματικό καλτσόν, πήρε αποστάσεις από τα τσογλάνια της Κανέλλη, ο Δημήτρης Κουτσούμπας το γύρισε προχτές το φύλλο. Και μιλώντας στην αστική -πολύ αστική όμως- Καθημερινή, χαρακτήρισε τον Τσίπρα σκυλάκι. Και μάλιστα όχι σκυλάκι ό,τι να 'ναι, αλλά του καναπέ. 


Όχι άλλη επιμήκυνση!

Νόμιζα πως είχαμε ξεμπλέξει με την αμφιλεγόμενη έννοια της επιμήκυνσης του χρέους, που μας ταλάνισε προ τετραετίας. Η επανεμφάνισή της στην επικαιρότητα με έβαλε στον πειρασμό να ανασύρω ένα σχετικό πικάντικο κείμενό μου.


Παγιδευμένοι στην ιστορία

Από το περιοδικό "Λεύγα"
Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. 


Στην καρδιά του σκότους

Δυο βδομάδες μετά, το θέμα της πρώτης μας σελίδας είναι ο βασανισμός και η δολοφονία του Ίλια Καρέλι. Η άγρια δολοφονία και ο άγριος βασανισμός του. Τα όσα μεσολάβησαν (το τέταρτο μνημόνιο που το είπανε πολυνομοσχέδιο, το γάλα που το είπανε «φρέσκο», το «επεισόδιο Μπαλτάκου», η έξοδος στις αγορές), εκτός του ότι δεν είναι διόλου άσχετα με το θέμα μας, δεν μπορούν και δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχάσουμε ένα από τα μεγαλύτερα στίγματα για το ελληνικό κράτος της μεταπολίτευσης. 

Τελευταίος χορός

Ανακατεύω τον ουρανό, την μέρα, τη νύχτα
Χορεύω με τον άνεμο, με τη βροχή
Λίγο αγάπη, μια σταγόνα μέλι
Και χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω
Και μέσα στο θόρυβο, τρέχω και φοβάμαι
Είναι η σειρά μου;
Έρχεται ο πόνος...

Μέσα σε ολόκληρο το Παρίσι, με εγκαταλείπω

Και πετώ μακριά, πετώ, πετώ, πετώ, πετώ…

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ...

 

Tango Santa Maria

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ...

κι έρχεται κάποτε η στιγμή 
να ζήσεις τους φόβους σου 

θα παραλύσεις;

θ' αγωνιστείς;

θα νικηθείς; 
θα ξαναγελάσεις; 

«mavrosgatos»

ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

ολοι διαφορετικοι ολοι ισοι

οι επιλογές της erkyna

πόση εγκατάλειψη…

φορτωμένοι με μια ανάσα,μεγαλύτερη απ’ το μπόι τους, ανύποπτοι και καθόλου σημαντικοί, χαμογελάνε και φεύγουν μια μέρα, χωρίς ανέμους ευνοϊκούς…

αρκούμενοι σε ενορχηστρώσεις, αποχωρούν μέσα από αυτές…

εξάλλου ένα ατέλειωτο φευγιό η ζωή μας, όσο κι αν ένας σπάγκος επιμένει να μας κρατάει στο χώμα, ο χαρταετός μας σκαλώνει αιωρούμενος ανάμεσα σε τάσεις υψηλές, επιβεβαιώνοντας ξανά την πάλη και πάλι και ξανά, πόση εγκατάλειψη κουβαλάει κανείς πάνω του…

 

ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

Φεύγω, είπε. Με εισιτήριο χωρίς επιστροφή... Για Αγγλία.

Κι ένας ζεστός αέρας, λίβας, σήκωνε άμμο από την άσφαλτο και την έριχνε στα μάτια της. Κι ας έκανε ψοφόκρυο, Γενάρη μήνα.

Έψαξα αμήχανα στις τσέπες μου. Άδειες ήταν, δεν είχα να της δείξω τίποτα. Έτσι σώπασα.

 

....μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι….

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου....

 

με τα δόντια

Ανηφόριζα την πλαγιά, σέρνοντας αργά τα βήματά μου. Ακόμη και τα μάτια μου είχαν κάτι το νωχελικό, καθώς ακουμπούσαν πότε δεξιά και πότε αριστερά στη διαδρομή προς την όχι και τόσο μακρινή κορυφή. Κάποτε στην Αστυπάλαια ένα παρόμοιο συναίσθημα. Ήταν νωρίς το απόγευμα σε ένα καφενείο. Τα πόδια ξυπόλυτα πάνω στο δροσερό τσιμέντο, ένας καφές γλυκός – για μένα που δεν πίνω τα γλυκά – και ένα αεράκι απίθανο. 

 

Love is in the air

Εκείνος

Ήταν να μην τη συναντήσω. Από την ώρα που σμίξαμε, ζω μόνο για τ αεράκι της στ' αγκαθωτό μου σώμα, τη σκόνη των χρωμάτων της στο πρόσωπό μου, το σπόρο μου στα ψηλόλιγνα πόδια της. Κάθε φορά που φτερουγίζει ολόγυρα, τ’ αυτιά μου δονούνται πέρα απ' την άκρη των αντοχών μου. Όταν την πρωτοείδα, ο κόσμος ξεχείλισε ζωγραφιές. 

 

Δύσπνοια

Κι εκεί που έχεις μια κανονική ζωή με μια κανονική δουλειά, κανονική οικογένεια και κανονικούς φίλους και όλα φαίνεται να κυλούν κανονικά, συμβαίνει ένα ακραίο γεγονός, έξω από τα περιθώρια της καθημερινότητας, ένα τροχαίο με το αυτοκίνητο, το έμφραγμα ενός φίλου, μια επιληπτική κρίση που σε τινάζει στον αέρα σαν ηλεκτρική εκκένωση ...

 

Σαν ρήγμα βίαιο

Mπορεί με τον άλλο τρόπο, τον κανονικό, ο θάνατος να καταφέρνει να μεταμφιέζεται σε κάτι που δεν είναι. Μπορεί αν πεθαίνεις από βαθιά γηρατιά, έχοντας ήδη εκπέσει, έχοντας ήδη εκφυλιστεί, έχοντας ήδη πεθάνει, ο θάνατος να είναι απλά η κατάληξη, ο θάνατος να είναι κάτι σαν ανακούφιση, να είναι πάντως κάτι που δεν σοκάρει, κάτι που δεν έρχεται σαν ρήγμα βίαιο, κάτι που δεν προσλαμβάνεται ως σκάνδαλο και αίσχος, κάτι που μοιάζει φυσικό και ανθρώπινο.

 

Χάρτης

Που είσαι;

Περπατώ στον χρόνο αλλάζοντας τοπία, κυνηγώ μια μορφή που δεν μου φανερώθηκε ποτέ. Οι σόλες των παπουτσιών μου λιώνουν κάθε που περνάω τα σύνορα, τα κορδόνια τους λύνονται έξω από κάθε συνοριακό σταθμό.

 

Δώδεκα Χιλιόμετρα

Θα `ρθεις;” την άκουσε να ψιθυρίζει και πριν προλάβει να απαντήσει, η γραμμή έκλεισε. Πληκτρολόγησε -τυφλό σύστημα- τον αριθμό της μα το τηλέφωνο βούιζε. Έμεινε για λίγο με το ακουστικό στο σκοτάδι. “Θα πάω” αποφάσισε και προχώρησε αθόρυβα προς το δωμάτιο των γονιών του.

 

Like anything else

Θέλω να τελειώσει ο χειμώνας, μου λες, δεν θέλω άλλες βροχές, με κούρασε η νύχτα, μου έλειψε η θάλασσα, τα κόκκαλα μου πονάνε από το κρύο, το κεφάλι μου θα σπάσει από τις βροντές.

Ας έριχνε τουλάχιστον χιόνι, να πάγωνε για λίγο η μέρα, να πάγωνε κι ο χρόνος, να γλιστρούσαν τα πρωινά, να άσπριζαν τα μεσημέρια, να φωτιζόταν η νύχτα. 

 

Κι αν ο κλοιός στενεύει

Είμαστε πρόσφυγες μιας πατρίδας λειψής, είμαστε γλάροι σε μια τεχνητή λίμνη. Χτίζουμε τα σπίτια μας στον βάλτο και τα παρατηρούμε να βυθίζονται, δεν μάθαμε ποτέ να ζούμε αδέσποτες ζωές και τώρα ψάχνουμε το λουρί που θα μας δέσει.
Πατέρα, η ζωή κυλάει μόνο μακριά σου. Μητέρα, η ζωή σου δεν κύλησε ποτέ.

 

Περάσαμε τα σύνορα και είμαστε ακόμα εδώ

Το επιτρεπτό όριο να κοιτάς τους περαστικούς στα μάτια είναι ένα δευτερόλεπτο. Ύστερα πρέπει να χαμηλώσεις το κεφάλι. Να κάνεις τάχα πως κοιτάς το ρολόι σου. Ακόμα κι αν το ρολόι σου έχει γίνει ένα στρογγυλό κάδρο που μέσα του δείχνει την εικόνα του περαστικού.

 

ευθείες γραμμές

Διασχίζουμε το χρόνο και το χώρο, διαγράφοντας ευθείες γραμμές, ενδεχομένως κάποιες φορές και τεθλασμένες.

Σ’αυτή την πορεία, που είναι μοναδική για τον καθένα, οι ευθείες μας τέμνονται, χωρίζουν, ξαναενώνονται ή δεν, κινούνται παράλληλα, αναλόγως την εποχή, τους ανθρώπους και τη διάθεση της στιγμής.

Μου αρέσει να φαντάζομαι τις ζωές των ανθρώπων σαν ευθείες γραμμές. 

 

Δεν Είμαι Άλλος

Πίσω απ’ το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο τανγκό
Και μήτε στ’ όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ’ ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός...

άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος

κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός…

 

RADIO LIVE

ΔΕΥΤΕΡΟ!

Διαδικτυακά!

..

...Μα να θέλεις να με σώσεις
να έρθεις να μ’ αποτελειώσεις
Φίλησέ με ποθώ να πεθάνω
γλύτωσε με από αυτό τον χορό...

εργασια..ανεργια..επιβιωση..


14 Απριλίου 1942: Η πρώτη απεργία στη σκλαβωμένη Ευρώπη

Μία από τις μεγαλύτερες στιγμές στην ιστορία του Πανευρωπαϊκού Εργατικού Κινήματος, η πρώτη απεργία στη σκλαβωμένη Ευρώπη του 1942, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία των «τριατατικών» εργαζόμενων στα ταχυδρομεία - τηλεγραφεία - τηλεφωνεία, στην Αθήνα της Κατοχής, και επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, ξυπνά μέσα από μία τιμητική εκδήλωση.


Δεν είναι τίγρεις

Η οίηση του να συμπληρώνεις τα πάντα με λέξεις.
Κι όλες αυτές οι ατέλειωτες φορές που δεν χρειάζεται.


Δυο κανονικές μέρες

Η Τετάρτη 9η Απριλίου 2014 θα καταγραφεί για την ενδιαφέρουσα σημειολογία της. Ήταν μέρα απεργίας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αν και τίποτε ουσιώδες δεν διατάραξε τη ρουτίνα ούτε του ενός ούτε του άλλου. Λιγοστές απουσίες, λιγοστοί απεργοί, αν και η απεργιακή συγκέντρωση κινήθηκε αρκετά πάνω από τα όρια του αξιοπρεπούς. Τα ΜΜΕ απήργησαν την προηγουμένη....


Θυσία

«Αναπτυξιακά σχέδια» πάνω στις φωλιές της Καρέτα - Καρέτα


Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους (Μια Παραβολή)

«Ξέρεις πως γίνονται μυρμηγκομαχίες;»

Ήταν ο Τηλέμαχος που με ρωτούσε.

Σήκωσα τα μάτια από το βιβλίο. Ζεστός ήλιος, ανοιξιάτικος, κι απέναντι η θάλασσα. Ήταν πολύ πιο λαμπερά εκεί έξω.

«Ξέρεις;» με ρώτησε ξανά.


ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ

Μια ζωή άμυνα έπαιζα. Οπισθοφυλακή. Καμιά πρωτοβουλία στο γήπεδο, μόνο έτρεχα λαχανιασμένος πίσω από τους αντίπαλους. Είχαν αυτοί τον πρώτο λόγο. Κι ήταν συχνά πιο γρήγοροι από μένα κι όπως περνούσαν σαν αέρας δίπλα μου, έμοιαζα κάπως σαν να κυνηγώ ανεμόμυλους. Έμοιαζε τόσο ρομαντική η προσπάθειά μου τότε, τόσο μάταιη! 


Στο λυκόφως της επισφάλειας

Η Άννα κοντεύει τα σαράντα. Ευγενής, καλλιεργημένη, συγκροτημένη, με λόγο εστιασμένο και ακριβή. Απόφοιτος φιλολογίας, παιδί δημοσίων υπαλλήλων, τυπικό παιδί της ελληνικής μεσαίας τάξης. Για δεκαπέντε χρόνια ήταν κατώτερο και μεσαίο στέλεχος καλλιτεχνικών οργανισμών, οργάνωνε παραγωγές, φρόντιζε δημόσιες σχέσεις, έγραφε, συντόνιζε, δούλευε ακαταπαύστως με όρεξη αυξανόμενη, με αγάπη για τη δουλειά της. 


Το ναυάγιο των Αντικυθήρων: H ανακάλυψη

«Σαν σήμερα, την Μεγάλη Τρίτη του 1900, ο καπετάνιος Δημήτριος Κοντός (προπάππους μου) από την Σύμη, ανακάλυψε με το πλήρωμα του το περίφημο Ναυάγιο των Αντικυθήρων»


Φαντασμαγορία

Κόκκινο Φεγγάρι: Με τα μάτια στον ουρανό οι λάτρεις των αστεριών

Το «ματωμένο φεγγάρι» που έγινε ορατό στην Βόρεια και Νότια Αμερική και στον Ειρηνικό κατά την ολική έκλειψη του δίσκου της Σελήνης το βράδυ της Τρίτης κράτησε καρφωμένα πάνω του τα βλέμματα των όσων εραστών του ουρανού.

Online Επισκέπτες

Έχουμε 27 επισκέπτες συνδεδεμένους

εχουμε πολεμο ...!

αυλή

 
Ξέρεις τι θα ‘θελα πιο πολύ
απ’όλα ρε ‘συ;
Να είχαμε μια αυλή μικρή
να βγαίναμε στις αϋπνίες,
να κοιτούσαμε
λίγο τον ουρανό,
να φυσούσε λίγο,
να ερχόταν καμιά γάτα
να κλαψούριζε,
να μύριζαν και τα λεμόνια
στο δέντρο.
 
Να ‘παιρνε μια ανάσα το κεφάλι μας.

Πρόγνωση Καιρού