Get Adobe Flash player

Κεντρικό Μενού

διαβαστε σημερα


ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ. ΕΚΛΟΓΕΣ 'Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

ΟΛΟΙ/-ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ (27/11) ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ  

Ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης (26/11) η συνάντηση της κυβερνητικής αποστολής στο Παρίσι με την τρόικα.
Η πορεία των διαπραγματεύσεων δεν ήταν η αναμενόμενη για την κυβέρνηση, η οποία στάθηκε πρόθυμη να παραδώσει γη και ύδωρ στους δανειστες προκειμένου να εξασφαλίσει την αναγκαία''ανάσα'' για την παραμονή της στην εξουσία.


ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΥΡΩΠΗ

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που έπληξε τον αναπτυγμένο κόσμο το 2007-2008, αποτέλεσε μια δομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και χτύπησε με μεγαλύτερη διάρκεια και σε μεγαλύτερο βάθος, την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην ήπειρό μας, η οικονομική κρίση εμφανίστηκε με διάφορα πρόσωπα, αποδεικνύοντας έτσι τον πολύπλευρο χαρακτήρα της.


Αυτοαμνηστεύονται και για το έγκλημα της ΕΡΤ

Με τροπολογία 17 σελίδων σε νομοσχέδιο του υπουργείου παιδείας που κατατέθηκε το βράδυ της Δευτέρας από τον Γκίκα Χαρδούβελη, τον Ανδρέα Λοβέρδο κ.ά. (στο πρωτότυπο) η κυβέρνηση επιδίδεται στο αγαπημένο της χόμπι, αυτό της αυτοαμνήστευσης των αυτουργών των οικονομικών εγκλημάτων από το κλείσιμο της ΕΡΤ. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα ζητήματα που αντιμετωπίζονται σκανδαλωδώς.


ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ: ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΚΟΣΜΟΠΛΗΜΜΥΡΑ ΔΕΚΑΔΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ

ΕΝΩΤΙΚΟ - ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΜΙΚΡΟΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ


Η Ιστορία είναι από τη φύση της ανατρεπτική

«Σε όλο μου το έργο θέλησα να ασχοληθώ με τους άσημους, τους φτωχούς, τους καταφρονεμένους»

Ο Σπύρος Ι. Ασδραχάς συζητάει

με τον Βαγγέλη Καραμανωλάκη και την Άννα Ματθαίου


Νέες περικοπές και νέοι φόροι για να μην έρθει η… ανάλγητη τρόικα

Οι παλινωδίες της κυβέρνησης με την τρόικα θα μπορούσαν να τιτλοφορούνται κι ως εξής: «Ζητείται φύλλο συκής για την απόκρυψη ενός νέου γύρου εξοντωτικής, αντιλαϊκής πολιτικής»! Μάλιστα, αυτή η εξοντωτική αντιλαϊκή πολιτική δεν αποτελεί πιθανολογούμενο σενάριο ή σκοτεινό σχέδιο που εξυφαίνουν άγνωστα κέντρα εις βάρος μας. 


Ξουλίδου: Μου έδωσαν 3 εκατ. για να ψηφίσω για Πρόεδρο

Η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Σταυρούλα Ξουλίδου, κατήγγειλε πως στέλεχος της ΝΔ της πρότεινε 3 εκατ. ευρώ για να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

«Γαλάζιο στέλεχος μου πρότεινε χρηματικό ποσό για να ψηφίσω Πρόεδρο της Δημοκρατίας» ...


ΤΥΠΟΣ (ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΟΣ;)...

Το παλιό πεθαίνει (πληρώνοντας τις αμαρτίες του και το καινούργιο έρχεται (φέρνοντας ενίοτε χειρότερες). Η «Ελευθεροτυπία» ψυχορραγεί. Τη δολοφόνησε, εν μέσω κρίσης, η εκδότριά της, η κυρία Μάνια Τεγοπούλουκαθώς και η δύναμη της αδράνειας μιας εφημερίδας που είχε ταυτισθεί τα τελευταία χρόνια με τον εκσυγχρονισμό κι όλες τις διάδοχες παρενδύσεις του.


ΦΥΛΑΚΗ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ!

Άγρια απόλαυση θα αισθάνθηκαν όλοι οι Πορτογάλοι, όταν είδαν να οδηγείται ως κρατούμενος στα μπουντρούμια της Ασφάλειας στη Λισαβόνα και να περνάει δύο νύχτες εκεί ο άνθρωπος που έβαλε τη χώρα τους υπό μνημονιακό ζυγό, προκαλώντας οικονομική δυστυχία σε όλο τον πορτογαλικό λαό - ο πρώην πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες


“ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ”

Την περασμένη Παρασκευή συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από το θάνατο του«σκοτεινού συνωμότη» της ελληνικής ποίησης, του Μιχάλη Κατσαρού.

Αυτή η ασυμβίβαστη μορφή, ο μαχητής της ΕΠΟΝ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στις μάχες του Δεκέμβρη, ο αεροπόρος στο αλβανικό μέτωπο, ο δεσμώτης των «Ες – Ες» στο κολαστήριο Χατζηκώστα, μας είχε προειδοποιήσει ποιητικά πολύ νωρίς:

Época

Τα μπλουζ της άγριας νιότης

Σεργιάνι μες στις γειτονιές
Που έπαιζες παιδάκι
Κυνηγητό με τις σκιές
Όσων χαθήκαν μες στο χθες
Ζητώντας μιαν Ιθάκη

Ένας σπουργίτης στη βροχή
Της ερημιάς ιππότης

Να τραγουδάει κάθε πρωί

Τα μπλουζ της άγριας νιότης…

Το μονόγραμμα

 

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο


Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές 
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος 
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός 

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας 
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα 
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου...


Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

 

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ...

κι έρχεται κάποτε η στιγμή 
να ζήσεις τους φόβους σου 

θα παραλύσεις;

θ' αγωνιστείς;

θα νικηθείς; 
θα ξαναγελάσεις; 

«mavrosgatos»

ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

ολοι διαφορετικοι ολοι ισοι

οι επιλογές της erkyna

Το φάντασμα της αξόδευτης Αγάπης

Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει.

Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου.

Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. 

 

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΔΩ, ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ...

Ας μείνουμε εδώ, στη βροχή.
Όπως ένας άντρας και μια γυναίκα που αγαπιούνται. Βλέπω στα κατακόρυφα νερά ρούχα να στροβιλίζονται, δόντια ακίνδυνα να αστράφτουν, μάτια να μη βλέπουν τίποτα. Γιατί υπάρχουν πράγματα που είναι αιώνια. Παρότι γήινα. Το βρόχινο νερό, ας πούμε, η πέτρα που κουβαλάει ο άνθρωπος, η δόξα που αποθέτει στην κόμη μας ο έρωτας.

 

ξεθωριασμένα λόγια…

Φαντασιώσεις διαβάζω σ΄ ένα ολόγιομο φεγγάρι που καθρεφτίζει τον ιδρώτα του στο ανοιχτό μου τζάμι

ένα φιλί αθάνατο νερό στην γλώσσα μου κρατώ τις ώρες  που σμίγει ο χρόνος μου με τον δικό σου χρόνο

Προσμένω κρατώντας  τα μάτια μου κλειστά σφίγγω έναν μυρωμένο άνεμο ανάμεσα

στα πληγωμένα στήθη μου κι αφουγκράζομαι τους ήχους της παρουσίας σου στα δροσερά σεντόνια...

 

Το Νησί των Συναισθημάτων

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.

 

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

 

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

 

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσωΉθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

 

Και εσύ εκεί...

....πάντα στο όμορφο βαθύ μπλε της νύχτας

κι εγώ εκεί πάντα να στοχάζομαι στην ίδια στάση, 
μ 'ένα τσιγάρο ,να αφήνω το μυαλό μου να μετρά 
κλωστές νοσταλγίας...

 

Θα 'ρθει καιρός

Θα 'ρθει καιρός
που θ' αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία....

 

πικέ κουβέρτα

Κάθε πρωί, υπάρχουν κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου, ίσως δευτερόλεπτα, μπορεί να συμπληρώνουν και λεπτά, που το μυαλό σου είναι κάπου ανάμεσα στο κενό και την πραγματικότητα. Είναι κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου, ίσως δευτερόλεπτα, μπορεί να συμπληρώνουν και λεπτά που δεν θυμάσαι. 

 

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Στα σκοτάδια της αλήθειας
αναδύθηκε η σκιά του φόβου.
Κοίταξα το ομοίωμα μου
κι ένας παλιάτσος γέλασε.
"Δεν υπάρχω;" ρώτησε το ξύλινο πόδι
τη φιμέ βιτρίνα.
Ονειρεύτηκα...

 

Είπα δεν μπορεί να είναι αλήθεια...

...δεν μπορεί αν συμβαίνει να χάνονται έτσι δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν... δεν είναι δυνατόν να σβηστούν όσα περάσαμε σαν τις λέξεις στην άμμο που της σβήνει τ' αγέρι ή ένα επιπόλαιο κύμα μοιραία και βάναυσα... σαν να ήταν άυλο το μελάνι που γράφαμε στης ψυχής τα κατάβαθα τα όσα ζήσαμε... 

 

der Flug

μερικές φορές βγαίνω στο μπαλκόνι
κι έχω την αίσθηση ότι αν ανέβω στο κάγκελο
και σπρώξω αρκετά δυνατά με τα πόδια
θα μπορέσω να πετάξω
τόσο έντονο είναι το βούισμα που νιώθω μέσα στο στήθος.

 

… Σαν αντικλείδι μαγικό πολύτιμο σαν την πορφύρα..

Ξένος και με σκυμμένους ώμους περνούσες έξω από το αντίσκηνο που είχα χρόνια τώρα στον κήπο μου στημένο για να ρεμβάζω και από τα μίζερα να ξεφεύγω… Πότε φύλαγες τις ώρες που έλειπα κι έριχνες κλεφτές ματιές στα φυλλοκάρδια μου και πότε άναβες το τσιγάρο σου και πεζούλιαζες στο φράχτη με τις λιακάδες. Και στις δυο περιπτώσεις εγώ το ήξερα ! 

 

Δεν μπορούμε.

Του Αυγούστου το φεγγάρι απόψε κατέβηκε στα πόδια τα δικά μας.
Τόση είναι η αγάπη μας που απόρησε.
Να δει πως αγαπούν οι άνθρωποι χωρίς όρια.
Μας κοίταξε βαθιά στα μάτια.
Και είδε μέσα μας να λείπει ο ένας από τον άλλον.
Μελαγχόλησε...

 

Μια φορά κι έναν καιρό

Μια φορά κι έναν καιρό,
στο σκοτάδι των ονείρων
σε ονειρεύτηκα .
Στο σκοτάδι της αυταπάτης
η οποία εκδηλώνεται
την ώρα που το όνειρο
στο όνειρο κλειδώνεται

 

Σε θέλω

Είναι τα μάτια σου που κλείνεις και τρομάζω
είναι που μέσα σου σαν χρώμα ξεθωριάζω
είναι που θέλω το κορμί σου και διστάζω
μη φύγει τ' όνειρο καθώς θα σ' αγκαλιάζω

Είν' η κορδέλα σου που φέρνει το άρωμά σου
αυτή που μάζευες τις νύχτες τα μαλλιά σου

νύχτες που σ' έπινα στα bar της αγκαλιάς σου

σήκω ξημέρωσε θ' αργήσεις στην δουλειά σου.

...Θαύμα...

..κι όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων
γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου"

 

Γ. Σεφέρης, Les anges sont blancs, Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄

 

ΖΩΗ...


... "Η μικρή μας ιστορία"

Θέλω να χορέψω ένα χορο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε πατωματα λεκιασμένα με ρετσίνα. Περνάω στην επίθεση με ένα χορό πιστόλι
που έχει στη θαλάμη του μια σφαίρα όλη κι όλη.. Θέλω να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο χορο θανάτου..


... Ναυαγός εκ των προτέρων.

Ξεστολίζομαι. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα. Γυμνός μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν χώρεσα. Όμως έζησα. Και τον πέρασα, καδένα στον λαιμό. Με ένα σταυρό να μαρτυρά, ό,τι πόνεσα. Ό,τι έκλαψα.

Μπερδεμένα όλα, μέσα σε μια απλότητα στιγμών κυριολεκτικά, αμφίστομων. Που με όσα φωνήεντα, σύμφωνα κι αν γράψω, δεν γράφονται.

Μεταφέρθηκα παραπλεύρως.

Κι όσα κι αν έχω, λίγα φαίνονται.

Λιγόστεψαν ακόμη περισσότερο μετά από ‘κεινη την βροχή. Έμπασαν. Μάζεψαν. 


ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΣΚΙΕΣ

Φυλλοβόλα απογεύματα σε δρόμους στενούς.

Το φως δεν ακούμπησε από τότε που τα απέναντι μπαλκόνια ενώθηκαν σε σκέπαστρο.

Στα πεζοδρόμια με τις στραβές πλάκες από τις ρίζες παλιών μεγάλων δέντρων που κόπηκαν

οι βιτρίνες άδειασαν, οι λαμπτήρες σπασμένοι.

Ελάχιστοι οι περαστικοί, προσπαθούν να περνούν απαρατήρητοι.


Για τις εξεγέρσεις και άλλα πράγματα χαμένα

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις

και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω
.


επέστρεφε…

Σώπασε η ματιά στα βλέφαρα,
και εγώ εδώ ξανά να σου γράφω....
Όχι για να σε θυμηθώ,
μα γιατί το βιβλίο μου μένει άδειο,
και οι σελίδες του πολλές για εσένα.
Κάποτε στο είχα πει.....


Καλή σου νύχτα παραμύθι μου…

Κι εγώ τυλίχτηκα σ” αυτή την αγκαλιά στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά..

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα μέσα στα χείλια σου εγώ βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά τούτο το σώμα που διψά.. Βρέχει και στους καταυλισμούς χορεύουν τα παιδιά στάζει ο θεός στις προσευχές στο ντέφι στις καρδιές στα πόδια τα γυμνά..


κόκκινο

μέσα στους δρόμους του μυαλού μου συνέχεια ταξιδεύεις …

τι είναι αυτό που αναζητάς,  ποτέ μου δεν κατάλαβα…

έχεις αρχίσει το σεργιάνι καιρό τώρα .

προσπαθείς να ανακαλύψεις κάθε τι που κρύβεται στις σκέψεις μου

δε θα ήταν πιο εύκολο να με ρωτήσεις; να σου δώσω οδηγίες…


Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ

Στο παλιό μου (νοικιασμένο) σπίτι είχα κήπο. Συχνά τις νύχτες του θέρους και του χειμώνα στις σκιές των δένδρων, τραγούδια ανέβαζαν παραστάσεις και ζωγραφιές έλεγαν ιστορίες. Στο σημερινό (νοικιασμένο) σπίτι μου δεν έχω κήπο, έχω πιλοτή. Ορισμένες βραδιές, όμως, έρχονται επίσκεψη τα δένδρα και οι σκιές τους. Κάνουν τους στύλους της πιλοτής κίονες παιγνιώδεις και τ’ αραγμένα αυτοκίνητα ιστορίες απ’ όσα έχουν δει τα μάτια τους στους δρόμους του κόσμου.


Οι άνθρωποι της επιφάνειας και του βυθού: Μια αλληγορική ιστορία

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα καράβι που αρμένιζε περήφανο και καμαρωτό. Είχε άνδρες και γυναίκες, νέους και γέρους, αγόρια και κορίτσια. Όταν «έπιανε» λιμάνι, άφηνε και έπαιρνε κόσμο, πωλούσε, αλλά και αγόραζε πραμάτειες. Όσοι έμεναν στις πολιτείες μάθαιναν στους αυτόχθονες τις αξίες, τα ιδεώδη και τον πολιτισμό του καραβιού. Εκείνοι που επιβιβάζονταν συνεισέφεραν με τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους στην ανάπτυξη του αφηγήματος της κοινωνικής ζωής και μετείχαν στη συγγραφή της ιστορίας.


της ζωής μου το τρένο

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί...


χωροχρονικό συνεχές

Θα 'ρθουνε βράδια που δεν θα θέλεις να ξημερώσουν. Μέρες που θα πονάς από ευτυχία.

Τα πρωινά πάραθυρα θα μυρίζουν ήλιο αμέτρητο. Τα βράδια γιασεμί. Θα μοιάζουν οι μέρες όλες σαν βόλτα σε κανάλι της Βενετίας. Οι νύχτες σαν καλοκαιρινές πατημασιές στην Πλάκα. Και τα πρωινά, ω αυτά θα μοιάζουν σίγουρα στο Παρίσι της άνοιξης.!

RADIO LIVE

Online Επισκέπτες

Έχουμε 14 επισκέπτες συνδεδεμένους

εχουμε πολεμο ...!

αυλή

 
Ξέρεις τι θα ‘θελα πιο πολύ
απ’όλα ρε ‘συ;
Να είχαμε μια αυλή μικρή
να βγαίναμε στις αϋπνίες,
να κοιτούσαμε
λίγο τον ουρανό,
να φυσούσε λίγο,
να ερχόταν καμιά γάτα
να κλαψούριζε,
να μύριζαν και τα λεμόνια
στο δέντρο.
 
Να ‘παιρνε μια ανάσα το κεφάλι μας.

Πρόγνωση Καιρού